greekgaylolita

noMIRACLES

2011-04-04T01:10:00.003+03:00

noMIRACLES here

[there*]

101010

2010-10-19T14:35:00.001+03:00

mElodraMarEmIX*76

2010-08-04T01:26:00.000+03:00

το τελευταίο μελοdramaREMIX της σεζόν @radiobubble.gr με
καλεσμένη την επιμελήτρια και θεωρητικό τέχνης Μαρίνα Φωκίδη

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama76

photo by Spyros Staveris

photomanipulation by gglolita

melodrama75*

2010-07-29T02:03:00.001+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama75

ο Γιάννης Παλαμίδας καλεσμένος @ μελοdramaREMIX συνομιλεί με τον Πάνο Μιχαήλ και θυμάται το ροκ ξεκινημά του με τους Apocalypsis, εξιστορεί σαμποτάζ-ειες αναμνήσεις από τη δύσκολη μουσικά γι' αυτόν δεκαετία του 80, μιλάει για την καταδυσή του στον λενοπλατωνικό Καβάφη και την εμπειρία του να κηδεύεις τον ψευδοακαδημαϊσμό και την πένθιμη πλήξη (παρέα με την Πλάτωνος) με τις προσήκουσες τιμές, μιλάει για τον "Δωρητή Σώματος" τον πρόσφατο δίσκο του, αναλύει με διαύγεια τους κυκλικούς σπινθηρισμούς του χρόνου και τις λαβυρινθικές διαδρομές της επιτυχίας ξέροντας πια τις διδακτικές φωτοσκιάσεις της αποτυχίας και πως η τέχνη ανταλλάσσει το σκοτάδι και τη σκόνη της ψυχής. με όνειρα, φως και αινίγματα.

mElodraMarEmIX*74

2010-07-21T01:33:00.003+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama74

melodrama73

2010-07-14T01:04:00.001+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama73

με τον ποιητή και συγγραφέα Βασίλη Αμανατίδη καλεσμένο @ μελοdramaREMIX μιλάμε για τη πρόσφατη μεταφρασή του στα ποιήματα του e.e.cummings, για τους πρώτους φόβους της παιδικής ηλικίας,για το διαρκές παιχνίδι της γραφής, για τη συγγραφική μετάβαση στη νέα εποχή, για το χτίσιμο συμμαχιών και δικτύων με φόντο το "ροδώνα" της κρίσης, για τον υπόκωφο θυμό και την επώδυνη συνειδητοποίηση. για την ανάγκη που πηγάζει από μέσα μας και γίνεται δρόμος. ζωής.

photo by gglolita

mElodraMarEmIX*72

2010-07-05T02:11:00.001+03:00

o Σπύρος Στάβερης καλεσμένος @ μελοdramaREMIX μιλάει για την εικόνα και τη δυναμή της, για τα νευρωτικά γέλια της γενιάς του Μαη του 68 και τις υπεκφυγές της, για το πλάγιο νόστο και την ανακάλυψη της τυχαιότητας, για τα χρόνια του 01 και τη γνωριμία του με τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, για το ατέρμονο παιχνίδι της στάθμης του φωτός με το σκοτάδι. που όλοι παίζουμε. και που πάντα θα τρέχει μέσα μας. (μέχρι να το αιχμαλωτίσει ο Σπύρος;-)

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama72

melodrama71

2010-06-29T14:21:00.003+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/audio/7257/dramaremix-71

ο greekgaylolita έχει καλεσμένους στο μελοdramaREMIX τον Αλέξανδρο Βούλγαρη (the Boy), τον Γιώργο Καρπαθάκη (Buildings @ night) και τον Άγγελο Γκιολή (Άγγελο Κυρίου) και συνομιλεί μαζί τους για το συνειδητό ξεσάλωμα και τους επιπόλαιους ηττημένους, για το θάνατο των μεταπολιτευτικών παρ-αβύσσων, για τη μυρωδιά του καινούριου που έρχεται,για τη χυδαιότητα της κρατικής βίας και τον αδιέξοδο τρομο-νόστο, για το ακατάβλητο πέπλο της μουσικής. και για την επιστροφή στην ομορφιά της ζωής (που τελικά είναι η μόνη απάντηση).

photo by ggl

mElodraMarEmIX*70

2010-06-23T01:58:00.003+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/audio/7210/dramaremix-70

the Boy [[φτερουγίσματα πάνω απ' το δάσος των νεκρών]]

2010-06-22T02:45:00.002+03:00

photo by gglolita

melodrama69

2010-06-16T01:01:00.008+03:00

ακούγοντας χατζιδακικά ρεμιξ και συζητώντας με τον Μανώλη Ανδριωτάκη για το twitter ντοκυμαντέρ που ετοιμάζει και στο οποίο συμμετέχω, για τα social media και τον κρυφό παλμό τους, για τα στοιχήματα και τις υπερβάσεις. που μας περιμένουν όλους τελικά.

http://www.radiobubble.gr/el/audio/7166/melodramaremix-69

photo by gglolita

mElodraMarEmIX*68

2010-06-09T01:35:00.010+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama68

photo by gglolita

μελοdramaREMIX returns*

2010-05-27T02:06:00.007+03:00

το μελοdramaREMIX επέστρεψε.

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama67

κάθε Παρασκευή 1 με 3

radiobubble.gr

we are the world [[το ελληνικό τραγούδι στα χρόνια της χολυ-era-ς]]

2010-05-25T17:01:00.003+03:00

απεχθάνομαι τις ταμπελοπ-οιήσεις στη τέχνη.

βυσσοδομούν πάνω στον καλλιτεχνικό ανθό, ασχολούνται με ξεπερασμένους σχολακιστισμούς, στηρίζονται σε εμμονές και σε μηχανιστικές αναπαραγωγές συντηρητικών κλισέ τις περισσότερες φορές. βέβαια οι μεροκαματιάρηδες των κατηγοριοποιήσεων είτε βρίσκονται στη όχθη της γραφίδας , είτε στην όχθη της ακροατικής πανίδας στηρίζονται μετά μανίας, κλίνουν το γόνυ ευλαβικά και αρνούνται να ξεβολευτούν ερχόμενοι σε πιο ουσιαστική επαφή με το καλλιτεχνικό πυρήνα. νο χάρντ οφένσ ντιαρ εντ μπιλάβντ ρίντερ μπατ γιου μαστ λερν του εξυφαίνεις την αντιληπτική σου ουτοπία (όσο κι αν αυτό σε δυσκολεύει) με γνώμονα τη ρήξη με τις αγκυλώσεις σου και τις καθησυχαστικές σου συνήθειες και όχι με τα ράφια του καταναλωτικού σουπερμάρκετ. γκέγκε? (ορ Gaga. γουοτέβερ;-)

[και μετά από αυτό το αρκούντως άτεγκτο disclaimer ας υπεισέλθουμε

σε αυτό που εν προκειμένω αποτελεί το πυρήνα σύλληψης του άρθρου αυτού]

αν μου λέγαν πριν απο μερικά χρόνια να γράψω για τη γ-καίει πάβλα λέσμπιαν σεκσουαλικότητα πάβλα έρωτα στο πολύπαθο (και πολύπλαγκτο;-) ελληνικό τραγούδι θα θεωρούσα τη πρόταση αρκούντως αδιέξοδη. η ψωραλέα μονόχρωμη αισθητική αγωγή μεγάλης μερίδας συμπλεγματικών καλλιτεχνών σε συνάρτηση με την αφασική συμβατικότητα μερίδας του κοινού και μόνο στη σκέψη μ' έκανε να σουλουπώνω αρειμανίως την made by windows πασιέντζα και ν' αναρωτιέμαι αν ο αρχισυντάκτης τελεί υπό την επήρρεια prozac και λοιπών ψυχικών αντιφλεγμονώδων ή διάβασε κρυφά τα τεύχος του Advocate που είχα παρατημένα στο συρτάρι μου.

μπατ άφτερ μερικά χρονάκια ιντερνετικής λαίλαπας ευτυχώς γηριατρικές μόδες και συμβάσεις, μικροαστικοί αυτοματισμοί και λοιποί ψυχαναγκαστικοί μανδύες έχουν υποχωρήσει κατά μεγάλο ποσοστό. αυτό σημαίνει πως έχουμε προχωρήσει από τους αδιόρατους υπαινιγμούς και τη νευρωτική αποτύπωση των εσωτερικών κόμπλεξ των παλιοτέρων γενιών σε μια πιο en face αντιμετώπιση (χωρίς αυτόν τον δακρύβρεχτο μεταπολιτευτικό κλαυθυρμό χωρίς οιρμό, θενκσ γκόντ;-) των λειτουργικών χρήσεων του σέξυνεσσ και της καλλιτεχνικής του ενθυλάκωσης στη μουσική.

πες από προκατάληψη, πες από δημοσιοσχετίστικη ένδεια, πες από μυριάδες ενοχικά σύνδρομα (και θα είσαι εντελώς μέσα) η "καθεστωτική" κριτική στην Ελλάδα απέφευγε ν' ασχοληθεί με τα κωδικοποιημένα προσωπικά ζάπινγκ των γ-καιει δημιουργών με ζέση έφηβου που αντικρύζει γυμνό σώμα και νιώθει τη πρόστυχη γυμναστική των αδένων να τον κατακλύζει πριν πει κίμινο.

[προτέκτ μι φρομ γουοτ αϊ γούοντ κι άλλα "τοιούτα"

ιντερμέδια δηλαδή ή αλλιώς context-context είσαι εδώ;]

με αυτή τη τακτική λοιπόν ο Χατζιδάκις μέχρι το θανατό του αντιμετωπιζόταν ως ιερή αγελάδα με εστέτ ποιητικό γάλα και ατέρμονες εμμονές με τη τσαρουχική ιδιόλεκτο (μα γιατί άραγε, γιατί;-), μια σημαντική μερίδα νεοκυματικών χερουβείμ τελούσαν υπό βαρυ και ασήκωτο straight θρου νταλγκά, περιπαθείς λαϊκοί αοιδοί φλερτάραν με τη καλλιαρντοσύνη αλλά ο περίγυρος το βαφτίζε ζιγκ ζάγκ στο προχώ, οι γριές φελάχες του εντέχνου μετέφραζαν παλατινούς ανθολόγους και μετά προτείναν κλιμακωτά και με ψευδώνυμο τη ποιητική μοιρολατρία του σεπτού αλαφροϊσκιωτου. κωμικοτραγικοί κρωγμοί δηλαδή με ψυχολογία γκαρσονιού και από ορατότης μηδέν.

[είχαμε ποιότης βέβαια. ασχέτως που ο Λαπαθιώτης

και η Ντόρα Ροζέττη στριφογύριζαν στο μνήμα]

το θέμα βέβαια δεν είναι να κατονομάσεις (γουι αρ new century σίτι-ζεν, don't we?;-). με την αλλαγή του αιώνα καταρρεύσαν σε μεγάλο ποσοστό ευτυχώς και στη χώρα μας τα κρυψίματα κάτω απ' το χαλάκι, τα de facto ταμπού και οι μικρόνοες αντιμετωπίσεις (θύλακες υπάρχουν ακόμα αλλά εκφυλίζονται σταδιακά). στην ηλεκτρονική εποχή μας άλλωστε δεν υπάρχουν πια γκριζαρισμένες mysteriozo επικαλύψεις ούτε αμείωτα άδυτα μυστικοπάθειας. κάνουμε σέρφινγκ κι έχουμε ανακαλύψει σε δευτερόλεπτα την υπογραφή του πρωταγωνιστή σε κύματα και σταγόνες που παλιότερα θα ουτε θα μπορούσαμε να το φανταστούμε. οι έννοιες του κοινωνικά αποδεκτού, του άλλοτε συμπαγούς και μονοσήμαντου, έχουν επανακαθοριστεί καθώς έρχονται σε επανειλημμένες ζυμώσεις και ρεμίξινγκ καθημερινά. τ' ότι είμαστε σχεδόν όλοι πια μπροστα στο καθρέφτη-οθόνη έχει διαδραματίσει βασικό ρόλο. δε γερνάμε ψαχουλεύοντας πια αισθήματα ενοχής καλυμμένα με το μανδύα της τέχνης. δε χρησιμοποιούμε τη καταπίεση ως άλλοθι και τη μειονοτική πρόκληση ως πρόσκληση στο ταμείο. η ζωή μας δεν είναι ένας ατέρμονος χορός μεταμφιέσεων. έχουμε σταματήσει να ποντάρουμε στην άγνοια, την επιτήδευση και τον πνευματικό επαρχιωτισμό.

καιρός δεν ήταν;

[κείμενο που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 32 του περιοδικού Antivirus]

πεθαίνω σαν χώρα [WORK IN PROGRESS*]

2010-05-06T02:20:00.012+03:00

η χώρα,

εκτός απ'τα εχθρικά στρατεύματα, ήταν περικυκλωμένη κι απ’ το άυλο αλλ’ ακατάλυτο υφάδι των φρικιαστικών εγκεφαλικών διαταραχών των στρατιωτών της, διαλυτικά οράματα ψυχών ταλαιπωρημένων ως τα έσχατα, που από γενιά σε γενιά περίμεναν το τέλος ανυπόμονα, κλαίγοντας απ’την αδημονία, μια και είχαν δει με τα ίδια τους τα μάτια το σάπιο μεδούλι των κοκάλων της γης τους. Οι λέξεις είχαν ξεφύγει οριστικά απ΄την δικαιοδοσία των πολιτικών και των στρατιωτικών που δεν ήξεραν πια με τι να καμουφλάρουν μια πραγματικότητα που πρώτα αυτούς τους ίδιους άρχιζε να τρομάζει σπέρνοντας σ’ αυτές τις αδυσώπητες, αδίσταχτες, αδιάντροπες, αδάκρυτες καρδιές τον υπονομευτικό φόβο του απείρου, της μοναξιάς και του θανάτου,

κι έκαναν την εμφάνιση τους κρούσματα πρωθυπουργών και υπουργών που δεν έπεφταν για ύπνο αν δεν ήσαν βέβαιοι πως όλη τη νύχτα θα τους κρατούσε το χέρι ο καμαριέρης τους και λέρωναν το βρακί τους την ώρα των συνεδριάσεων του υπουργικού συμβουλίου επειδή έβλεπαν μπροστά τους ξαπλωμένο πάνω στο μακρύ γυαλιστερό τραπέζι το ίδιο τους το πτώμα σε κατάσταση προχωρημένης αποσύνθεσης, ντυμένο με την απροκάλυπτη γύμνια της απόλυτης εκμηδένισης, ή κρούσματα αξιωματικών, κυρίως ανωτέρων, που δεν μπορούσαν πια να μένουν μόνοι τους σ’ ένα άδειο δωμάτιο, έτρεμαν το σκοτάδι κι άνοιγαν συνεχώς συζητήσεις πάνω στο θέμα της διαλυόμενης, όπως έλεγαν, σκόνης στην οποία θα καταλήγανε

μέσα σε μια αιωνιότητα αμείωτου κενού

Δημήτρης Δημητριάδης Πεθαίνω σαν χώρα

photo by murplejane

Μιχάλης Δέλτα @ mElodraMarEmIX*

2010-05-03T02:13:00.004+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama66

γιατί (δε) θέλω να γαμήσω το E.Σ.Ρ. (ποστ τζονγουοτερικό και εύθυμον;-)

2010-04-29T14:44:00.004+03:00

η είδηση: το Ε.Σ.Ρ. επέβαλλε πρόστιμο

στην εκπομπή του Φώτη Σεργουλόπουλου και της Μαρίας Μπακοδήμου επειδή φιλοξένησαν την τρανσέξουαλ ηθοποιό και συγγραφέα Μπέτυ Βακαλίδου με την αιτιολογία πως η σήμανση ήταν λανθασμένη.

μην ανησυχείς αγαπητό μου μέλος του Ε.Σ.Ρ. μπορεί να μην ανήκεις στη μεγάλη οικογένεια του συλλογικού πολτού της ιδιωτικής τηλεόρασης ανήκεις όμως σε κάτι πιο δυσοίωνο και απείρως επαχθέστερο.

είσαι ακόμα ένας μαραζιάρης θεσμικός θύλακας του μεταπολιτευτικού μας συστήματος που ενώ έχεις επιφορτιστεί με λειτουργίες που έχουν να κάνουν με τη προστασία μας απο το προμελετημένο πολιτικό μανιπιουλάρισμα, απο την αποθέωση των ιδιοτελών επιχειρηματικών συμφερόντων, απο την κατάχρηση των δημόσιων συχνοτήτων, απο τη φλέβα της διαπλοκής τελικά, εσύ προτιμάς ν' ασχολείσαι με όλα αυτά με κριτήρια που επικαθορίζονται απο ηθι-κοκο-λογικά κλισέ, απο καταρρακωμένες ιδεοληψίες, απο σοβαροφανείς εξορκισμούς, απο άγονες, τελικά, βιρτουοζιτέ παλιάς καλής ΥΕΝΕΔολαγνείας

(το μέλος με το κωδίκελο De-Μiri σ' αυτό το σημείο μπορεί να ερυθριάσει ανεμπόδιστα και ανναπαναγιωταρέϊκα. ουδείς αναμάρτητος κορίτσια;-)

τ' οτι έχουμε καταντήσει ένα απέραντο μιντιακό εκκοκιστήριο που τον τόνο τον δίνουν οι εξωνημένοι, οι υπόδικοι και οι τρέντυ μονδέρνοι αναπόφευκτοι δε σημαίνει αγαπητά ραδιοτηλε-οπτικά μου μέλη πως θα προβάρετε ιδεοληπτικούς κρωγμούς αγάμητου γυμνασιάρχη χουνδικού ηχοχρώματος και θα νιώθετε επαρκείς εν τω απέραντο αισθητικό κοιμητήριο (δείτε λίγο ARTE και HBO βρε αδερφέ;-)

το ΕΣΡ πρεπει ν αποφασίσει. ηθικίστικος σαρτζετακικός πατερναλισμός η ραδιοτηλεοπτική θεσμική διεισδυτικότητα; προς το παρον διατελεί ως ενα θεσμικό "ανεξαρτητούχο" παραμαγαζάκι ξεπερασμένο απο τους ραδιοτηλεοπτικούς κυκλώνες και συρόμενο απο τις διαπλεκόμενες εξαρτήσεις των πολιτικών προϊσταμένων του. μια θεσμική Ελένη Χαλκούση που κραταει αηδιασμένη τη μυτούλα της μπροστά στις ραδιοτηλεοπτικές στύσεις και βλέπει (ηθικούς) εχθρούς εκεί όπου δεν υπάρχουν. θέλει; μπορεί; αν όχι να καταργηθεί.

θα τ' αντέξουμε:-)

melodrama65

2010-04-26T13:04:00.001+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama65

mElodraMarEmIX*64

2010-04-19T13:01:00.003+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama64

shoot the moon*

2010-04-16T00:57:00.002+03:00

bed of karma*

2010-04-15T02:20:00.001+03:00

melodrama63

2010-04-14T00:26:00.001+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama63

malcolm mclaren [ will return shortly*]

2010-04-08T23:35:00.001+03:00

άσμα ηρωϊκό και vogueish αυτή
τη Κυριακή @μελοdramaREMIX

life*

2010-03-30T02:53:00.001+03:00

mElodraMarEmIX*62

2010-03-29T01:17:00.000+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama62

mElodraMarEmIX*61

2010-03-22T02:37:00.000+02:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama61

mElodraMarEmIX*60

2010-03-15T13:39:00.000+02:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama60

melodrama59

2010-03-08T11:19:00.003+02:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama59

melodrama58

2010-03-01T01:53:00.001+02:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama58

Φανταστικοί Ήχοι- Το σημαντικό στη ζωή είναι οι ερωτήσεις

2010-02-23T12:00:00.004+02:00

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Πατήσια, κοντά στο σταθμό του ηλεκτρικού.

Η γειτονιά όπως τη θυμάμαι είχε ένα fast-food που λεγόταν Kangoo, ηλεκτρονικά με δεκάρικο και μετά εικοσάρικο, το ζαχαροπλαστείο «Χαρά» (υπάρχει ακόμα) και μία μεγάλη αλάνα απέναντι από το σπίτι μου. Απέναντι ακριβώς από το σπίτι βρισκόταν επίσης το δισκάδικο του πατέρα μου. Περνούσα πολλές ώρες εκεί μαζί με τους γονείς μου και κατά συνέπεια άκουγα πολλή μουσική. Οι δικοί μου ήταν πολύ νέοι τότε και με έπαιρναν παντού μαζί τους…Υπήρχε και μια ντισκοτέκ εκεί κοντά, όπου πρέπει να είδα το πρώτο μου live μαζί τους, όταν ήμουν 5 η κάτι τέτοιο. Είχα μία ωραία παιδική ηλικία νομίζω, γεμάτη παγωτά, δίσκους και ηλεκτρονικά. Και αλάνα.

Το πρώτο μου άλμπουμ Κυρίαρχοι του Σύμπαντος (το οποίο το διανέμω δωρεαν απο το μπλόγκ μου) το εμπνεύστηκα εντελώς φυσικά. Ήδη είχα φτιάξει αρκετά κομμάτια με ελληνικά samples όταν ήμουν στην Αγγλία, τα οποία είχαν απλώς πλάκα. Το άλμπουμ ήταν η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, άκουσα περισσότερη ελληνική μουσική, έμαθα κάποια πράγματα παραπάνω και συνέχισα να δουλεύω. Κάποια στιγμή ξεχώρισα και γκρούπαρα μερικά κομμάτια τα οποία θεώρησα ικανοποιητικά. Μου αρέσει το φορμά του άλμπουμ σαν τρόπος μουσικής έκφρασης, το θεωρώ σαν ένα ολοκληρωμένο έργο που αντανακλά μία συγκεκριμένη δημιουργική περίοδο – μιλώντας βέβαια για καλά άλμπουμ, τα οποία έχουν ροή και συνέχεια. Ήταν αρκετά αυθόρμητο σε πολλούς τομείς, κάτι που μάλλον μου λείπει όσο συνεχίζω να μαθαίνω. Εάν το έφτιαχνα αυτή τη στιγμή, μάλλον θα πέταγα τα μισά κομμάτια έξω:-)

Αυτό που κάνει έναν άνθρωπο ν' ακολουθήσει μια συγκεκριμένη διαδρομή στη ζωή του νομίζω πως είναι οι συγκυρίες, οι εσωτερικές παρορμήσεις και το θάρρος. Και οι προτροπές (ψυχαναγκαστικές η μη) του οικογενειακού περιβάλλοντος, αλλά εγώ δεν είχα ποτέ τέτοιου είδους προβλήματα. Άργησα να σκεφτώ τι δρόμο θα ακολουθήσω μεγαλώνοντας. Μεγάλωσα πάντα με διάφορα μουσικά όργανα τριγύρω, με τα οποία έπαιζα πολλές ώρες κάθε μέρα. Δε θέλησα ποτέ να διδαχθώ μουσική, ακόμα και τώρα δεν ξέρω ούτε καν τα στοιχειώδη της μουσικής θεωρίας. Πάντα υπήρχαν στο σπίτι δίσκοι. Και πολλή μουσική. Όταν πήρα τον πρώτο μου υπολογιστή με είχε συνεπάρει τόσο πολύ το όλο πράγμα, που καθόμουν και έπαιζα για δύο μέρες συνεχόμενα, πειράζοντας το “Flying” των Beatles. Κατόπιν σκέφτηκα ότι αυτό πρέπει να κάνω στη ζωή μου. Είναι αυτό που με ευχαριστεί περισσότερα από ο,τιδήποτε άλλο. Να ακούω και να γράφω μουσική. Αν δεν είχε συμβεί αυτό η ζωή μου τώρα θα ήταν αλλιώς.

Υπάρχει ένα πράγμα που δεν μπορώ να ξεκαθαρίσω με τις επιρροές μου. Ποιοί καλλιτέχνες από αυτούς που μου αρέσουν πολύ με έχουν επηρεάσει και ποιοι απλώς μου αρέσουν πολύ. Τις προάλλες σκεφτόμουν ότι το πιο επιδραστικό γκρουπ πάνω μου είναι οι Doors. Ξέρω τα παιξίματα τους απ’έξω και ανακατωτά, μπορώ να σφυρίξω το κάθε σόλο και να τραγουδήσω τον κάθε στίχο. Ήμασταν πολύ τυχεροί που βγήκε αυτή η ταινία τότε, σε μία περίοδο όπως η εφηβεία. Θεωρούνται νομίζω λίγο ντεμοντέ πια, όπως ο Παύλος Σιδηρόπουλος, αλλά για μένα ήταν καθοριστική επιρροή. Ειδικά όταν καταλαβα ότι ήταν το σκοτεινότερο group του LA, πιο σκοτεινό άκόμα και από τους Love, τότε ήταν που τους εκτίμησα για πάντα. Μόνο με τους Velvet Underground μπορώ να τους συγκρίνω σε σκοτάδι.

Από αυτά που ανακάλυψα μετέπειτα: Oι Boards Of Canada και τα περισσότερα σοβαρά γκρουπ της Warp, τα πρώϊμα ηλεκτρονικά όπως οι Raymond Scott, Bruce Haack και το BBC Radiophonic Workshop, οι μινιμαλιστές, η jazz του Mingus, η kraut σκηνή και ο Brian Eno. Απο λογοτεχνία, κυρίως δυστοπική επιστημονική φαντασία, σουρεαλισμός και αστικός μηδενισμός: Philip K. Dick, William Burroughs, Albert Camus, Πάνος Κουτρουμπούσης, Herman Hesse, Thomas Pynchon, Ανδρέας Εμπειρίκος, JD Salinger, Jack London και Charles Bukowski. Κινηματογραφιστές, τα ίδια σχεδόν: Stanley Κubrick, Francis Ford Coppola, Terry Gilliam, το Koyaanisqatsi του Godfrey Reggio.

Η τέχνη της μουσικής παράγεται από μια διαδικασία δημιουργίας στην οποία, για τα δικά μου γούστα, η τεχνική παίζει το μικρότερο ρόλο. Μπορείς να ακούσεις ένα κακοηχογραφημένο μουσικό κομμάτι άπο ένα μουσικό που δεν ξέρει να παίζει και να βάλεις τα κλάμματα, πράγμα που δεν μπορεί να γίνει με μία άρτια τεχνικά- πλην άψυχη- μουσική παραγωγή. Το ίντερνετ και το μπλόγκιν μ' έχουν βοηθήσει απεριόριστα στη μουσική. Έχω ανακαλύψει άλμπουμς που δεν θα άκουγα ποτέ, και έχει δοθεί και στη δική μου μουσική μια ευκαιρία να φτάσει σε αυτιά που δε θα έφτανε αλλιώς. Με βοηθάνε να έρθω σ' επαφή με τον πυρήνα ανταλλαγής πληροφοριών που με ενδιαφέρουν. Στη Ελλάδα βέβαια είμαστε μουσικά νεκρόφιλοι αλλά δεν είναι τα «ελληνικά πλαίσια» αυτά που με περιορίζουν, παρά το μυαλό μου το ίδιο.

Το να δημιουργώ είναι μια διαρκής ανάγκη. Κάποιες στιγμές δυσκολεύομαι, άλλες καθόλου. Προσπαθώ να μην κινούμαι βάσει των όσων ήδη ξέρω, γιατί έτσι μειώνονται οι πιθανότητες να προκύψει κάτι πρωτότυπο. Πιο σημαντικό στη ζωή είναι οι ερωτήσεις που έχουμε παρά οι απαντήσεις. Δυστυχώς όσα περισσότερα μαθαίνει κανείς, τόσο δυσκολότερο γίνεται να σκεφτεί ριζοσπαστικά και να κάνει αυτό που θα του έβγαινε πιο φυσικά. Οι άλλοι καλλιτέχνες με εμπνέουν τις πιο πολλές φορές. Η ζωή τις υπόλοιπες. Ο ελληνικός στίχος μου λείπει λίγο, αλλά την παλεύω. Το διαδίκτυο έχει επιφέρει σημαντικές αλλαγές. Σε κάθε περίπτωση, για μένα τα θετικά υπερισχύουν των αρνητικών. Πνευματικά αγαθά, δωρεάν, για όλους. Μουσικές που δεν θα ακούγαμε ποτέ. Οι μουσικοί βέβαια πρέπει να δουλέψουν λίγο περισσότερο για τα προς το ζειν και να κινηθούν λίγο διαφορετικά απ’ότι έχουν συνηθίσει.

Η αποτυχία σε βοηθάει ν' αποκτήσεις γνώση. Η επιτυχία εάν εννοούμε τη φήμη και την καταξίωση βοηθάει. Βοηθάει βέβαια και στο να κερδίζουμε πολλά άχρηστα και επικίνδυνα πράγματα, όπως τα πολλά χρήματα τα οποία είναι οι χειρότεροι εχθροί κάθε αληθινού δημιουργού. Το ταλέντο απ' την άλλη είναι ένα έμφυτο δώρο, το οποίο δεν αποβαίνει πουθενά χωρίς την προσπάθεια.

Την Αθήνα τη γνώρισα στην εφηβεία μου. Αγαπημένη μου διαδρομή οποιαδήποτε γύρω απο το Μοναστηράκι και την Πλάκα. Από τα δισκάδικα της Ηφαίστου μέχρι τους αρχαίους βράχους. Στην Αθήνα μου αρέσουν: οι νυχτερινές βόλτες (όχι τόσο ξένοιαστες σε άλλες πόλεις της Ευρώπης), το καλοκαίρι στην πόλη, το κέντρο της, το λιγοστό πράσινο που απομένει πριν οι επόμενοι δημαρχοι ισοπεδώσουν τελικά τα πάντα, η ευγένεια. Δε μου αρέσει το να μη χαιρετάω τους ανθρώπους με τους οποίους μένουμε στην ίδια πολυκατοικία, η οδήγηση στους δρόμους, οι αστυνομικοί με όπλα, ο υπερπληθυσμός, η αγένεια. Η ιδεατή πόλη για μένα θα ήταν γεμάτη ιδεατούς ανθρώπους. Στη πόλη προσπαθώ στο να μη σκοτωθώ όταν οδηγώ. Πεζός η προσοχή μου συγκεντρώνεται στα κορίτσια:-)

Αγαπημένη ταινία τo Brazil του Terry Gilliam. Ζωγράφος που αγαπώ ο Klimt. Αγαπημένο χρώμα το λευκό ύπο πρίσματος. Βιβλίο που με σημάδεψε; To Valis του PKD. Αγαπημένοι μου συγγραφείς ο Philip K. Dick, William Burroughs, Albert Camus, Πάνος Κουτρουμπούσης, Herman Hesse, Thomas Pynchon, Ανδρέας Εμπειρίκος, JD Salinger, Jack London και Charles Bukowski.Αγαπημένος μου συνθέτης ο Brian Eno. Προσωπικότητα που ταυτίζομαι περισσότερο είναι ο Brian Eno. Ηρωάς μου είναι ο Brian Eno. Αγαπημένο μου ταξίδι; Ο Brian Eno:-) Βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι η επιμονή. Βασικό ελάττωμά ο αυθορμητισμός. Σε όλα τα λάθη δείχνω επιείκεια αρκεί να μαθαίνω κάτι από αυτά. Το τραγούδι που θα σφύριζα κάνοντας ντους; Οποιοδήποτε από το Hatful Of Hollow των Smiths.

Απόλυτη ευτυχία είναι να ασχολούμαι με αυτό που μου αρέσει. Δεν μετανιώνω για τίποτα που έκανα. Εάν άλλαζα κάτι, θα άλλαζε και τον άνθρωπο που είμαι τώρα, με τον οποίο είμαι ευχαριστημένος. Επιλέγω να πώ ψέμματα στην περίπτωση που αισθάνομαι αρκετά ηλίθιος. Το ψέμα μόνο μπελάδες φέρνει. Και κακό κάρμα. Περισσότερο απ' όλα απεχθάνομαι την αγένεια. Αυτό το καιρό βρίσκομαι σε κατάσταση ενδοσκόπησης. To οτι έχω ελεύθερο χρόνο το θεωρώ τη μεγαλύτερη επιτυχία μου. Μότο μου; «Η Εργασία Απελευθερώνει». Το έχω πάντα στο νου μου προς αποφυγήν μοντέρνων παράλληλων καταστάσεων.

Αυτό το καιρό ετοιμάζω πολλή καινούρια μουσική, για πολλές χώρες του κόσμου, με διαφορετικά ονόματα.

photo by ggl

http://fantastikoihxoi.blogspot.com/

http://www.myspace.com/fantastikoihxoi

O Άγγελος Β. είναι μουσικός. Ζεί και εργάζεται στην Αθήνα. Οι Φανταστικοί Ήχοι είναι το ένα από τα 2 μουσικά πρότζεκτ του (το άλλο είναι οι Kitephonics). Με το πρώτο του άλμπουμ Κυρίαρχοι του Σύμπαντος το οποίο το διανέμει δωρεάν από το μπλόγκ του κατάφερε να συνδυάσει ευφάνταστα τα μουσικά υλικά του, ελληνικά δηλαδή ποπ κομμάτια των των '60s και των '70s με ηλεκτρονικά beats και ρετροφουτουριστική αισθητική φτιάχνοντας πολύχρωμα ηχητικά patchworks για τη γενιά των mid zero's. Μια γενιά που οι έννοιες του sampling, των ρεμιξαρισμένων ηχοτοπίων, των πολυποίκιλων (και σε πρώτη ανάγνωση) διαφορετικων και αντικρουόμενων επιρροών και του επανακαθορισμού και της διαδοσής τους απο το διαδικτυακό καλειδοσκόπιο δε της είναι καθόλου ξένη. Αυτή τη περίοδο ετοιμάζει το δεύτερο άλμπουμ του.

mElodraMarEmIX*57

2010-02-21T22:10:00.001+02:00

http://radiobubble.gr/el/melodrama57

melodrama56

2010-02-15T17:57:00.001+02:00

http://radiobubble.gr/el/melodrama56

melodrama55

2010-02-08T00:56:00.001+02:00

http://radiobubble.gr/el/melodrama55

Θάνος Παπαστεργίου- Μ΄ ό,τι σου δίνεται κάνε τέχνη

2010-02-04T03:37:00.010+02:00

Γεννήθηκα στη Λάρισα.

Πολλά αδέρφια και πολλά ξαδέρφια. Είχαμε μεγάλη ηλικιακή διαφορά και έτρωγα απίστευτο ξύλο. Ποτέ από τους γονείς μου. Δεν είχαν προβλήματα μαζί μου. Δεν αγχώνοντουσαν και πολύ μάλλον επειδή ήμουν ο μικρότερος στην οικογένεια και τα είχαν δει όλα από πριν. Με αφήναν μόνο σπίτι από πάρα πολύ μικρό. Δε μου είπαν μη κάνεις το ένα ή τ' αλλο. Δε με διάβασαν ποτέ . Ήμουν και εγω σχετικά ήρεμος πέρα απο τ' ότι γούσταρα να σπάω πράγματα. Είχα αδυναμία στη μάνα μου, που βασικά ήταν αυτή που έβλεπα ουσιαστικά και στον παππού μου που τον γνώρισα κλινήρη λόγω εγκεφαλικού. Πήγα σε ιδιωτικό θρησκευτικό σχολείο απο το προνήπιο εως τη 3η Λυκείου. Δε ταξιδεύαμε ποτέ, παρά μόνο τα καλοκαίρια στα νησιά. Έξω πήγα μόνος μου ένα καλοκαίρι στην Αγγλία. Γενικά δεν έβλεπα την ώρα να φύγω από τη Λάρισα.

Το πρώτο έναυσμα που μ' έκανε να νιώσω έλξη για το χώρο της τέχνης νομίζω πως είναι η φύση. Από πολύ μικρός, όπως το σκέφτομαι τώρα, συμπεριφερόμουν και κοιτούσα τα πάντα μέσω αυτού του πρίσματος και με επηρέαζε έντονα ψυχολογικά. Είναι και αυτό ένας τρόπος για να ζείς. Δεν είχα αποφασίσει τι θα γίνω μεγαλώνοντας. Ήθελα όλα τα κλισέ. Αρχαιολόγος, μετά ηθοποιός, μετά αρχιτέκτονας. Δεν ήθελα ποτέ γιατρός. Αλλά να που αυτό σπούδασα. Σ' ένα μήνα ορκίζομαι στην Ιατρική Αθηνών. Τώρα βέβαια θέλω σκηνοθέτης. Θα το κάνω. Μετά δε ξέρω. Είμαι μέσα στο να κάνω και κάτι άλλο. Πιστεύω στην αμερικάνικη πεποίθηση οτι μπορείς να αλλάξεις επάγγελμα σε οποιαδήποτε ηλικία. Το βρίσκω συναρπαστικό. Αυτό που μας κινητοποιεί ν' ακολουθήσουμε μια συγκεκριμένη διαδρομή στη ζωή νομίζω πως είναι η θέληση. Το να πεις εγώ αυτό θέλω και να δουλεύεις για να το αποκτήσεις. Η επιλογή ειναι θέμα χημείας μέσα σου. Το βασικότερο είναι να ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις. Η ζωή περικλείει καθημερινά το τυχαίο.

Τον Δημήτρη τον γνώρισα από ένα φίλο μου που έπαιζε στο 2. Τότε πέραν της σχολης έκανα διάφορες δουλειές, κυρίως ως βοηθός κάποιου. Μπορώ να γράψω βιβλία για το πώς είναι να συνεργάζεσαι με το Δημήτρη. Πέραν του ότι είναι ένας απο τους σημαντικότερους εν ζωή καλλιτέχνες χαρακτηρίζεται από ηθική και μία αίσθηση δικαίου που δεν έχω συναντήσει σε άνθρωπο. Την εποχή που τέλειωνε το 2 μου είπε αν θέλω να δουλέψω ως βοηθός του για τη Μήδεια γιατί σκόπευε αφού είχε κάνει πριν ο ίδιος art direction και κοστούμια να τα κάνει πάλι ο ίδιος. Αν τα πήγαινα καλά θα μου το έδινε σιγά σιγά στα χέρια μου. Πράγμα που έγινε πολύ γρήγορα. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που έκανα θέατρο και ο Δημήτρης ρίσκαρε. Ήμουν τότε 21.

Το να είσαι ενεργά μέσα στο πεδίο της τέχνης δεν αλλάζει την αγωνία και την αίσθηση της λαχτάρας που νιώθεις απ' ότι όταν ήσουν εξωτερικός παρατηρητής. Απλά το να δουλεύεις μέσα σ' αυτό είναι η άλλη μεριά του καθρέφτη. Όταν σχεδιάζω κουστούμια για μια παράσταση βλέπω την όλη διαδικασία ως τέχνη όχι ως τεχνική. Το κοστούμι πρέπει να έχει μια ηθική βάση, οτι βάζεις πάνω στη σκηνή πρέπει να έχει ένα λόγο είτε είναι ελαφρύ είτε είναι σοβαρό. Δεν νοείται να κοροιδέψεις κανένα. Είμαι απόλυτος σε αυτό. Γίνομαι έξαλλος όταν βλέπω πράγματα στο θέατρο που καταλαβαίνω οτι δεν έχουν λόγο, αιτία. Δε με νοιάζει αν μ' αρέσει ή όχι μια παράσταση, αλλά δε θέλω να με κοροιδεύουν. Μ΄ ό,τι σου δίνεται κάνε τέχνη.

Το να μετατρέψω σε απτό αποτέλεσμα τις ατμόσφαιρες των έργων και των ρόλων είναι μια δύσκολη διαδικασία. Η οποία βέβαια με ερεθίζει αφάνταστα γιατί κάθε φορά είναι κάτι καινούργιο. Δεν πιστεύω στο μύθο της έμπνευσης. Η έμπνευση είναι για τεμπέληδες. Αυτό που απαιτείται είναι η διαρκής και συνεχής σκέψη. Όταν δουλεύω, έχω κυριολεκτικά το project στο μυαλό μου όλη την ώρα. Κοιμάμαι και ξυπνάω με αυτό και είμαι εντελώς απορροφημένος και ζω με τρομερή αγωνία. Απ' τα ελληνικά καλλιτεχνικά πράγματα αυτά που με ενδιαφέρουν τα βρίσκω να τα "ψωνίσω". Ευχαριστημένος είμαι. Άλλωστε το καλό δε βρίσκεται σε αφθονία. Εκτός από τη τέχνη βρίσκω ενδιαφέρον στους φίλους μου. Και στα ζώα. Με τρελαίνουν τα ζώα, κυρίως σκυλιά και άλογα. Έχω για αυτά το ισοδύναμο των γυναικών για τα μωρά.

Κινήσεις παράτολμες μέχρι τώρα, δεν έχω κάνει. Συμπεριφέρομαι βάσει λογικής. Ακόμα και πράγματα που έκανα και θα μπορούσες να πεις ότι είναι εξωφρενικά εγώ τα ένιωθα εντελώς νορμάλ. Δεν έχω κάνει κάτι που να με κάνει να νιώθω τον κίνδυνο. Δεν συμφωνεί με τη φύση μου καθόλου. Απορροφήθηκα σε καταστάσεις ή πράγματα σε βαθμό που να το έχω μετανιώσει μόνο σε θέματα ερωτικά. Γενικά δε μιζεριάζω. Ακόμα και την Ιατρική που δεν ήθελα να την κάνω, εν τέλει καλό μου έκανε μόνο. Υπάρχει διαχωρισμός από αυτό που κάνεις με αυτό που είσαι. Άμα ηρεμήσεις λίγο μένει μόνο η ουσία σου. Καλή-κακή, ανώτερη-κατώτερη. Προσωπικά βέβαια, δεν έχω γνωρίσει τον συνδυασμό μεγάλου καλλιτέχνη μικρού ανθρώπου. Και δε με ενδιαφέρει κιόλας αν δεν είναι άνθρωπος τον όποιο έχω στη ζωή μου. Μια συνεργασία δεν είναι δεσμός. Η έκθεση, η φήμη, η καταξίωση δεν έχουν σχέση με την ουσία της τέχνης. Και ευτυχως είμαι τυχερός που δεν καυλώνω γι αυτά. Ταλέντο είναι το να το κάνεις κάτι καλύτερα απ΄τους άλλους. Το πιο σημαντικό για μένα στη ζωή είναι η νοητή εκείνη γραμμή που ενώνει τις ερωτήσεις με τις απαντήσεις. Το ουσιαστικό είναι η διαδικασία και ο δρόμος για να φτάσεις.

Την Αθήνα τη πρωτογνώρισα ουσιαστικά όταν ήμουν πρώτη Λυκείου. Η αγαπημένη μου διαδρομή είναι σπίτι-Ελ. Βενιζέλος και αυτή με το ποδήλατο για τη δουλειά. Όπου και αν είναι αυτή. Στην Αθήνα μου αρέσει που ενηλικιώθηκα εδώ, όλο το "ελληνικό" στοιχείο, το ότι είναι κάπως αστεία και αψυχολόγητη (με τον τρόπο με τον οποίο έχει χτιστεί) κι ας είναι άσχημη. Μου αρέσει το χύμα που έχει τα βράδυα. Τότε και όταν βρέχει είναι πιο γλυκιά. Δε μ αρέσουν τα ταξί. Πολύ μιζέρια και τα χρησιμοποιώ δυστυχώς συνέχεια. Και που οι μπάτσοι τουλουμιάζουν τους μετανάστες. Όταν κάναμε Χειρουργική είχαμε αγόρια που ερχόντουσαν με διάτρηση εντέρου απ' το πολύ ξύλο. ΈΛΕΟΣ! Στη πόλη συνήθως η προσοχή μου συγκεντρώνεται στο πλήθος. Κοιτάω τη συμπεριφορά, το ντύσιμο, κρυφακούω και το απολαμβάνω πολύ. Ιδεατή πόλη είναι εκεί που έχω ακόμα φίλους. Εμείς φτιάχνουμε την αίσθηση τους. Είμαι ευπροσάρμοστος με τους περιβάλλοντες χώρους. Απλά όσο μεγαλύτερη η πόλη τόσο καλύτερα.

Η απόλυτη ευτυχία για μένα είναι οι φίλοι μου. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι η αποφασιστικότητα και ο οπτιμισμός. Το βασικό ελάττωμά μου; Η ψυχρότητα μου. Δυσκολεύομαι στην εκδήλωση αγάπης (ή τουλάχιστον έχω άλλο τρόπο και όποιος κατάλαβε κατάλαβε). Επίσης δεν έχω καθόλου μούσια. Πόλυ βασικό για έναν άντρα νομίζω:-). Σε ποια λάθη δείχνω τη μεγαλύτερη επιείκεια; Σε πολλά νομίζω. Παρόλο που είμαι πολύ συντηρητικός στο πως θέλω να είναι τα πράγματα για μένα, δεν προσμένω το ίδιο απ' όλους συμπεριφοριολογικά. Με αυτά που εκλαμβάνω εγώ ως λάθη έχω υπομονή αλλά υπάρχει ένα όριο που άμα το πέρασεις τότε τέλος. Έχω κόψει καλημέρα σε ανθρώπους που με έφεραν στην συνειδητοποίηση του ορίου μου. Ηρωές μου είναι όσοι παλεύουν για τα αυτονόητα. Για τους άλλους φτάνω μέχρι τον θαυμασμό και τον σεβασμό.

Αγαπημένο μου ταξίδι, το πρώτο στην Κίνα. Οι αγαπημένοι μου συγγραφείς Καζαντζάκης και Προύστ. Αγαπημένος συνθέτης; Είμαι αμόρφωτος στην συγκεκριμένη κατηγορία. Μπορώ μόνο να σου πω ότι η Joni Mitchel βρήκε κλειδί για πολλά κλειστά μέσα μου. Ο αγαπημένος μου ζωγράφος είναι ο Picasso. Σε έναν άντρα προτιμώ την ηρεμία και την αντι- "μαγκιά", ξερνάω με τη "μαγκιά", είναι η απόλυτη ένδειξη της απόλυτης έλλειψης. Σε μια γυναίκα; Τη σκληρότητά τους. Ειδικά όταν συνδυάζεται με δράμα και καταστροφή, πάει πολύ με το φύλο. Το τραγούδι που σφυρίζω τώρα κάνοντας ντους; Θα θέλα να σου πω "Βookends" των Simon & Garfunkel αλλά θα είμαι ειλικρινής και η απάντηση ειναι "Laissez moi, danser" Dalida (υπάρχει η σχετική ίωση των ημερών στο facebook;-).

Ποια θεωρώ τη μεγαλύτερη επιτυχία μου; Είναι αστείο αλλά όταν ήμουν πρώτη Λυκείου είχα γράψει 13 σ' ένα τέστ μαθηματικών και κάτι μου είπε υποτιμητικό μια κοπέλα στη τάξη μου. Χωρίς να τα πολυλογώ έγινα αυθεντία στα μαθηματικά, απουσιολόγος, σημαιοφόρος, μπήκα με υποτροφία στη σχολή γράφοντας 20 σε μαθηματικά (ιστορικά δύσκολα εκείνη τη χρονιά) και όλα αυτά τα εντελώς ανούσια και απολύτως ανόητα πράγματα που δε ζήτησα και δε θέλησα ποτέ μου καθόλου όμως, απλά έγιναν γιατί γύρισε και μου πε κάτι που με πείραξε. Ακούγεται ρηχό. Και είναι. Μετανιώνω περισσότερο για λάθος έρωτες, τόσος χρόνος, τόση αφιέρωση και εμμονή στράφι. Αλλά οk, είναι και η φύση του να σε ξεγελά και το αποδέχομαι με πολύ χαρά όταν έρχεται. Απεχθάνομαι περισσότερο απ' όλα να μην κάνουν σωστά τη δουλειά τους, όταν ανακατεύονται σε ξένες υποθέσεις από σπορ και την έλλειψη χιούμορ(το τελευταίο με διαλύει).

Αγαπημένη μου ασχολία στον ελεύθερο χρόνο να διαβάζω και να πηγαίνω σινεμά. Απλά και μόνο η ιεροτελεστία του να πας στον κινηματογράφο με ευχαριστεί τρομερά. Και κακή ταινία να είναι τουλάχιστον θα έχω απολαύσει τα trailer. Μ' αρέσουν πολύ, θεωρώ οτί είναι τέχνη, γιατί κάνουν το πράγματικό να φαντάζει πολύ καλύτερο. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι ν' ακολουθήσω λάθος πρότυπο και είμαι και σε κρίσιμη ηλικία γι αυτό. Λέω άνετα ψέματα και συνέχεια και σε όποιον πρέπει. Δεν είμαι όμως ψεύτης, δεν υποκρίνομαι συναισθήματα, απλά το ψέμα πολλές φόρες λειτουργεί καλύτερα σε κάποιες συνθήκες και σε μερικούς ανθρώπους. Η αλήθεια μπορεί να είναι καταστροφική και άχρηστη για κάποιους. Βρίσκω υποκριτική τη γενική στάση απέναντι στο ψέμα και το χρησιμοποιόυν όλοι ως εργαλείο. Βέβαια θέλει και αυτό το μέτρο του και ιδιαίτερη προσοχή στη χρήση του. Μότο μου είναι το "Θα γίνει" και "Μην εμπιστεύεσαι κάποιον να κάνει κάτι που μπορείς να κάνεις εσύ". Θέλω πολύ να γεράσω, να δω την αλλαγή στον εαυτό μου, το βρίσκω τόσο γοητευτικό. Δε θέλω βίαιο θάνατο, εννοώντας ατύχημα, φόνο, είναι το πιο άδικο όταν κάποιος πεθαίνει έτσι.

Αυτό τον καιρό νιώθω σταθερός, καθόλου ερωτευμένος και ευτυχής.

photo by greekgaylolita

Ο Θάνος Παπαστεργίου γεννήθηκε στη Λάρισα στο 1985. Είναι τελειόφοιτος της ιατρικής σχολής του Πανεπιστήμιου Αθηνών. Έχει συνεργαστεί με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου στη καλλιτεχνική διεύθυνση και στα κουστούμια της Μήδειας και του Πουθενά. Έχει κάνει κουστούμια για το συγκρότημα των My Wet Calvin και για την εμφάνιση της Monica στη Bienalle. Τελευταία συνεργάστηκε με την σκηνοθέτιδα Αθηνά Τσάγγαρη για την τελετή έναρξης του Μουσείου της Ακρόπολης. Αυτή τη περίοδο έχει την ενδυματολογική επιμέλεια (μαζί με την Βασιλεία Ροζάννα) της δευτερής της ταινίας Άσπρα Σπίτια.

Θάνος Παπαστεργίου

2010-02-03T15:33:00.001+02:00

musica straordinaria*

2010-02-02T00:36:00.001+02:00

http://therewillbenomiracleshere.blogspot.com/2010/02/sentiquestamusicastraordinariafigliomio.html

melodrama54

2010-02-01T00:55:00.007+02:00

http://radiobubble.gr/el/melodrama54

Larry Gus- Το πιο σημαντικό στη ζωή είναι ο Woody Allen

2010-01-28T14:54:00.010+02:00

Γεννήθηκα στην Βέροια.

Χωρίς αδέρφια, μοναξιά, αυνανισμός από μικρός και λίγο πιό μετά μουσική. Και διάβασμα. Μέχρι το γυμνάσιο άκουγα μόνο κλασσική μουσική. Και Simon & Garfunkel. Το πρώτο τραγούδι που αγάπησα είναι το el condor pasa και οι πρώτες κασσέτες που ερωτεύτηκα ήταν το hooked on classics και οι 4 εποχές του βιβάλντι. Επίσης, η πρώτη ταινία που είδα σε σινεμά στη ζωή μου ήταν το Amadeus του Milos Forman. Μετά με έστειλε ο πατέρας μου να μάθω αρμόνιο. Δεν σκεφτόμουν καθόλου τι δρόμο θα ακολουθήσω μεγαλώνοντας. Ποτέ. Μόνο διάβαζα, έπαιζα μπάσκετ, τον έπαιζα, περπατούσα μόνος, δεν μπορούσα να κάνω φίλους, τον έπαιζα, έκανα ποδήλατο. Και γυρνούσα σπίτι και διάβαζα, πολλές φορές με την μάνα μου. Περιστασιακά, περνούσε από το μυαλό μου ότι θα ήθελα να ασχοληθώ με τους υπολογιστές. Ή να μαζεύω για πάντα κάρτες του NBA.

Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο ν' ακολουθεί μια συγκεκριμένη διαδρομή στη ζωή του. Νομίζω πως μη ντετερμινιστικά είναι όλα. Όλα είναι τυχαία. Και κυρίως, αν σκεφτεί κανείς τα μικρά παιδιά και το πόσο μπορούν να σε τραυματίζουν, και το πόσο πολύ απερίσκεπτα είναι, όλα αυτά μαζεύονται και καταλαβαίνεις ότι ο εαυτός σου, έγινε αυτό που είναι κάπου κάποτε καταλάθος. Και το πιο πιθανό, για κανέναν πολύ χαζό λόγο. Είμαι unmotivated άνθρωπος, μια ζωή με σέρνουνε, και πάντα οδηγούμαι στις πιό σοβαρές αποφάσεις κοιτώντας τους γύρω μου. Δεν έχω κυνηγήσει ποτέ τίποτα. Τις περισσότερες ώρες σιχαίνομαι τον εαυτό μου, νιώθω άχρηστος, ανίκανος και λίγος. Τις υπόλοιπες κοιμάμαι για να μην το σκέφτομαι. Σκέφτομαι ότι όλοι είναι πιο έξυπνοι από μένα και πολύ πιο ταλαντούχοι (αυτό είναι το μόνο σίγουρο).

Επίσης έχω καταλάβει ότι δεν θα έκανα απολύτως τίποτα (κυριολεκτικά όμως... όπως λέμε ΜΗΔΕΝ. τίποτα. κενό) αν δεν είχα δίπλα το κορίτσι μου, που είναι 200 φορές πιο ικανή απο μένα και εξυπνότερη. Στην ουσία ότι κι αν έχω προσπαθήσει, το αποπειράθηκα για να φανώ λίγο λιγότερο βαρετός στα μάτια της. Νιώθω ότι δεν τα έχω καταφέρει ακόμα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιό όμορφο από το να ξέρω ότι είμαι μαζί με έναν άνθρωπο που έχει διαβάσει τα οκταπλάσια βιβλία απο μένα, εκφράζεται με τρόπους που ούτε θα μπορούσα να φανταστώ, και μπορεί και διοχετεύει την δημιουργικότητα της σε κατευθύνσεις που κάνουν τα πάντα να φαίνονται όμορφα και συναρπαστικά. Από την άλλη, το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω εγώ να φανεί συναρπαστικό είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορώ να φάω 5 παγωτά μέσα σε 7 λεπτά. Έχω την αίσθηση ότι έχουν υπάρξει πάρα πολλές τυχερές στιγμές στη ζωή μου που αν δεν είχαν συμβεί όλα θα ήταν αλλιώς αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να τις ανακαλέσω.

Κινήσεις παράτολμες μέχρι τώρα, δεν έχω κάνει. Ποτέ. Μόνο τις άπληστες, εύκολες επιλογές διάλεγα. Δεν έχω απορροφηθεί σε καταστάσεις ή πράγματα σε βαθμό που να το έχω μετανιώσει. Χμμ, τώρα που το σκέφτομαι, έχω μετανιώσει που πολλές φορές δεν ευχαριστιέμαι κάποια πράγματα λόγω νοσταλγίας, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Έχω παρατηρήσει τον εαυτό μου να απορεί με το πως αλλάζουν οι άνθρωποι και αμέσως απόρησα με τον εαυτό μου που δεν ένιωσε να μετανιώνει για τον χαμένο χρόνο. Ίσως γιατί αν το έκανα να ήθελα να πεθάνω. Όλα τα είδωλα μου είναι γαμώ τα άτομα. Όλοι τους. Και να μην ήταν, έχω τόσο πάθος για αυτούς, που οι ζωές τους ορίζουν το κουλ, όπως και να τις έχουν ζήσει.

Χμμμ, στη μουσική σκηνή της ελλάδας, μπορώ να πω ότι ακόμα είμαι εξωτερικός παρατηρητής. Και δεν πιστεύω να αλλάξει αυτό ποτέ. Το Stitches, το πρώτο μου άλμπουμ είναι σχεδόν απερίσκεπτο και καθυστερημένο. Μάλλον σίγουρα καθυστερημένο. Την φωτογραφία του εξωφύλλου τη βγάλαμε με την Κωστάντια, το κορίτσι μου, στο υδραγωγείο που είναι απέναντι από το ΔΕΣΤΕ στη Νέα Ιωνία. Εκείνη την ημέρα, ένιωθα χοντρός και σιχαμένος. Και πιό καημένος από ποτέ. Καθοριστικές μου επιρροές υπήρξαν το Arrested Development, η Nina Bovasso, οι Beach Boys, o Νίκος Αλεξίου, η Ελληνοφρένεια στο κρεβάτι του Σίμου, ο Βασίλης Κατσούπης, ο Θωμάς Κλημόπουλος, o Brian Eno, η Joni Mitchell, η κουβέντα του Γκοντάρ ("δεν διαβάζω βιβλία. διαβάζω μόνο την πρώτη και την τελευταία σελίδα. βάζω τους φίλους μου να τα διαβάζουν ολόκληρα και να μου λένε τα καλύτερα σημεία και μετά τα βάζω στις ταινίες μου"), αυτή η φωτογραφία (πάνω από όλα, για πάντα), ο j dilla, ο Albert Ayler, ο Στράτος Τσιπουρλιάνος, το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, το σπίτι του Παναγιώτη Γιαννιώτη, ο Μπέλα Μπάρτοκ μέσα από τον Βασίλη Καράμπελα, ο Άνθρωπος χωρίς παρελθόν του Καουρισμάκι, η Impulse, οι προβολές στη Νέα Ιωνία και οι βόλτες με το αμάξι του Ζαχαρή, ο Will Ferrell, ο RTM, ο Four Tet, ο Sufjan Stevens, ο Curtis Roads, o Ross Bencina, ο Vincent Gallo, o Perfecto Herrera, τα Ντραμς, o George Perec, η διαδρομή Βόλος-Χάνια με το ποδήλατο, το Blonde on Blonde του Bod Dylan ενώ οδηγάω με το κορίτσι μου και δεν θέλω να φτάσω πουθενά, ποτέ, η Βέροια το 1998-1999 με τις ατελείωτες βροχές, το Isn't Anything των My Bloody Valentine, και πάνω από όλα η Σελήνη 20 Ημερών του Τάσου Λειβαδίτη. Στην Ελλάδα είμαστε νεκρόφιλοι μουσικά. Φοβόμαστε να αφεθούμε στο νέο και ανακυκλώνουμε τα ίδια και τα ίδια.

Με τη σημερινή κατάσταση στα ελληνικά μουσικά πράγματα είμαι ευχαριστημένος μπορώ να πώ. Έχω κάνει πολλούς φίλους μέσω της μουσικής και όλοι είναι απίστευτοι καλλιτέχνες. Παρόλ'αυτά υπάρχουν βράδια που κοιμάμαι και φαντάζομαι ότι είμαι ο Family Battle Snake. Ξυπνάω ιδρωμένος, καταλαβαίνω ότι είμαι ακόμα ο εαυτός μου, και ξανακοιμάμαι πικραμένος. Δεν θ' άντεχα να ήμουν πολύ γνωστός. Βέβαια η μόνη περίπτωση να γίνω γνωστός είναι σαν παρατρεχάμενος κάποιου επιτυχημένου φίλου μου. Ή σαν ο γκόμενος του κοριτσιού μου. Και στις δύο περιπτώσεις θα ήμουν ευτυχισμένος. Εκτός από τη μουσική βρίσκω ενδιαφέρον στο φαγητό και ίσως μόνο σε αυτό. Επίσης στην κόκακόλα χωρίς ανθρακικό, στο ποδήλατο, στο ποδόσφαιρο (όταν παίζω με φίλους μου), στις βόλτες με τα πόδια, στο να γράφω σε άσπρα γραφεία με κόκκινο μαρκαδόρο, στα στενά παντελόνια (όταν τα φοράνε οι φίλοι μου), στα βιβλία που δεν θα διαβάσω ποτέ, στα σκυλιά που είναι μονίμως χαρούμενα και στους απογευματινούς ύπνους όταν κοιμάμαι μέρα και ξυπνάω βράδυ αφού πρώτα τον παίξω και έχω ήδη κανονίσει να βγω όταν ξυπνήσω και έχω επίσης φροντίσει να έχω σοκολάτα στο ψυγείο.

Η μόνη μουσική φόρμα που έχω σπάσει μέχρι τώρα είναι η φόρμα του κέϊκ. Για την ακρίβεια δεν την έσπασα, τα δόντια μου έσπασα νομίζοντας ότι τρώγεται;-) To μπλόγκιν και τα μπλόγκς είναι για μένα μία ωραία φωτογραφία. Και ένας ακόμα τρόπος να προσπαθώ να εντυπωσιάσω το κορίτσι μου. Δεν εντυπωσιάζεται εύκολα. 'Αρα, κι άλλες προσπάθειες. Έχω μάθει να εκφράζομαι με την μουσική σαν ακροατής και η αλήθεια είναι ότι νιώθω την ανάγκη να γράψω μουσική μόνο όταν ακούω όμορφους δίσκους.Δεν έχω τίποτα συγκεκριμένο μέσα στο κεφάλι μου όταν κάνω μουσική. Κυριολεκτικά. Όταν ακούω μουσική κάθομαι και γράφω σημειώσεις σε ένα τετράδιο και μετά ξεχνάω ότι τα έχω γράψει. Γυρνάω σπίτι και ακούω τους δίσκους που έχω αγοράσει για να σαμπλάρω και τους ακούω και μετά ξεχνάω ότι πρέπει να τους σαμπλάρω. Μετά ξαπλώνω και διαβάζω ένα βιβλίο μέχρι να κοιμηθώ. Αυτές τις μέρες διαβάζω το 2666 του Ρομπέρτο Μπολάνιο.

Το ταλέντο είναι ο μοναδικός τρόπος κάποιων ανθρώπων να μπορούν να εφαρμόζουν το multitasking στη ζωή τους αποφεύγοντας το υπερβολικό overhead να πέφτει στους γύρω τους. Αν με ρωτούσες τι άλλο είναι ταλέντο (χμμμ, μάλλον μου το ρώτησες) θα έλεγα ότι είναι αυτό ακριβώς που έχει ο φίλος μου ο Γιώργος Γαρεφαλάκης. Το πιο σημαντικό στη ζωή δεν είναι οι ερωτήσεις που έχουμε. Ούτε οι απαντήσεις που δίνουμε. Το πιο σημαντικό στη ζωή είναι ο Γούντι Άλεν. Η αποτυχία και η επιτυχία πάλι είναι κάτι σχετικό. Αντιγράφω μία στροφή από το καλύτερο τραγούδι που έχει βγει ποτέ:

"In the dime stores and bus stations, People talk of situations,

Read books, repeat quotations, Draw conclusions on the wall.

Some speak of the future, My love she speaks softl y,

She knows there's no success like failure

And that failure's no success at all"

Αγαπημένος προορισμός μου είναι ο Βόλος. Την Αθήνα τη γνώρισα, ουσιαστικά, τον Ιούλιο του 2002. Όταν έμεινα για ένα μήνα στο La Mirage στην Ομόνοια και περιφερόμουν μέρα νύχτα μόνος. Η αγαπημένη μου διαδρομή ήταν Κυριακή πρωϊ με λεωφορείο από Αγίου Μελετίου και Πατησίων για το κέντρο και μετά με τα πόδια μέχρι το Μπενάκη στην Πειραιώς και μετά πίσω μέχρι το κέντρο με τα πόδια. Στη πόλη η προσοχή μου συγκεντρώνεται στους σκεϊτάδες. Πριν από 5 χρόνια την λάτρευα όσο τίποτα. Με τον καιρό μου έφυγε. Λογικά θα μου ξαναέρθει. Παρόλ'αυτα, αγαπάω την Πολιτεία, το σπίτι του Γιώργου Εμσί στα Γλυκά Νερά, τον ηλεκτρικό, τα μακντόναλντς και το vinyl microstore. Ιδεατή πόλη για μένα υπάρχει. Εϊναι ο Βόλος, και το σπίτι είναι το σπίτι του Σίμου και του Μπέλεμου και δεν θελω να βγω ποτέ από κει μέσα.

Το τραγούδι που σφυρίζω κάνοντας ντους είναι το Odessa του Caribou. Οι αγαπημένοι μου συγγραφείς είναι ο Χαρούκι Μουρακάμι και ο Γούντι Άλεν. Αγαπημένος μου συνθέτης είναι ο Brian Eno. Το βιβλίο που με σημάδεψε το Without Feathers, Side Effects, Getting Even. Ταινία το Deconstructing Harry και το Rushmore. Αγαπημένος μου ζωγράφος είναι ο Claude Monet. Αγαπημένο μου χρώμα το πράσινο των δέντρων.

Προσωπικότητα που ταυτίζομαι; Με τον Μπόρατ. Και με το Νίκο Γκάλη. Ηρωάς μου είναι ο Γιώργος Ιωσηφίδης. Η απόλυτη ευτυχία για μένα είναι όταν έχουν τελειώσει οι εξετάσεις, τον παίζω και μετά πέφτω για μεσημεριανό ύπνο. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι πως είμαι υπερκινητικός και ενθουσιώδης. Το βασικό ελάττωμά μου πως είμαι λαίμαργος και ανεύθυνος. Στα λάθη που δείχνω τη μεγαλύτερη επιείκεια είναι τα δικά μου. Επίσης μου αρέσει να ταξιδεύω με αυτοκίνητο.

Μετανιώνω για την αναποφασιστικότητα μου. Θα ήθελα να πεθάνω χωρίς πολλά πολλά. Απεχθάνομαι περισσότερο απ' όλα τους ανθρώπους που παίρνουν σοβαρά τον εαυτό τους. Στον ελεύθερο μου χρόνο μου αρέσει να περπατώ και να βλέπω κινηματογράφο. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι η απόρριψη που οδηγεί σε ζοφερό όλεθρο. Επιλέγω να πω ψέματα όταν υπάρξει ανάγκη. Το μότο μου; The only thing standing between me and greatness its me. Αυτό το καιρό βρίσκομαι σε κατάσταση ανυπομονησίας.

Ο μόνος λόγος που αξίζει να ζούμε είναι μάλλον για να δοκιμάζουμε τις αντοχές μας, ο ένας πανω στον άλλο. Προσπαθώντας συγχρόνως να είμαστε ευγενικοί και ανεκτικοί.

[photo by greekgaylolita*]

http://myspace.com/larrygus

http://larrygus.blogspot.com

O Παναγιώτης Μελίδης γνωστός και ως Larry Gus είναι μουσικός. Γεννήθηκε την ίδια μέρα με τον Paul Klee, τον Brad Pitt και την Christina Aguilera(όπως συνηθίζει να λέει) και μεγάλωσε στη Βέροια. Η μουσική του είναι ένα συναρπαστικό -τελικά- αποτέλεσμα των πολυποίκιλων μουσικών επιρροών και εμμονών του και του δικού του εντελώς ξεχωριστού τρόπου να τα μορφοποιεί και να τα επαναλανσάρει ηχητικά. Ψυχοπαίδι του Moondog, animalcollectivικός επίγονος, djshadowικός "εκδημοκρατισμένος" είναι μερικά από τα μουσικά επιπεδά του που ένας προσεκτικός ακροατής μπορεί ν' ανιχνεύσει. Στiς ζωντανές του εμφανίσεις κυριαρχεί το live looping και ο έντονος μουσικός αυτοσχεδιασμός. Εκτός από τη δικιά του μουσική ασχολείται και με τη μουσική επένδυση για διαφημίσεις. Είναι πτυχιούχος Μηχανικός Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, Τηλ/νιων και Δικτύων από την Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Αυτό το καιρό θα τον βρείς στη Βαρκελώνη όπου κάνει το μεταπτυχιακό του. Το πρώτο του album Stiches κυκλοφορει από τη Cast-a-Blast.

mElodraMarEmIX53*

2010-01-24T22:10:00.001+02:00

http://radiobubble.gr/el/melodrama53

not exactly ghost*

2010-01-22T02:33:00.006+02:00

αυτά είναι (μερικά από) τα sixties που αγαπώ.

εμείς του 60 οι εκδορείς [ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟ?]

2010-01-19T03:25:00.011+02:00

Αχ αυτοί οι εκδορείς, αχ!;-)

Διαβάζω το δελτίο τύπου της έκθεσης "Εμείς του 60 οι εκδρομείς". Η έκθεση, εμπνευσμένη από το στίχο του Διονύση Σαββόπουλου, στο Μουσείο Μπενάκη, μπλα μπλα μπλα..αφιερωμένη στην κοινωνική ζωή και στη μουσική των σίξτις, στα πλαίσια του ευρύτερου αφιερώματος "Σαββόπουλος και φίλοι- Το περιβόλι του τρελού", μπλα μπλα μπλα.. περιλαμβάνει περιορισμένο αριθμό συναυλιών του ίδιου στο Παλλάς, προβολές ταινιών στο Τριανόν, έκθεση σε χώρους της Βουλής των Ελλήνων, ημερίδες και άλλες εκδηλώσεις, μπλα μπλα μπλα.. και όσα σηματοδότησε εκείνη η γενιά, "που έβγαινε από κλειστοφοβικά σπίτια και κατάφερε να φτιάξει παρέες" όπως λέει ο Διονύσης Σαββόπουλος, μπλα μπλα μπλα... Και αντί να με πιάσει η βαρεμάρα όπως συνήθως με τα δελτία τύπου, μελαγχολώ. Και αμέσως μετά ανα-κράζω: Φάντασμα, είσαι ακόμα ζωντανό?

Όπως μόλις κατάλαβες στην Ελλάδα τα sixties είναι ισοδύναμα με τα (πάντα ακονισμένα είναι η αλήθεια) νύχια του εμβληματικού Διονύση. Και σε έναν άλλης μορφής νταλαρισμό. Αλλά ας μην επικεντρωθούμε στε(γ)νά στα πρόσωπα γιατί θα χάσουμε τη γενική εικόνα. Τα sixties και τα παραφερναλιά τους είναι -πια και εδώ και αλλού- μια αποδοτικότατη μπίζνα, ένα αναβιωτικό πανηγυράκι για αθώους νοσταλγούς και επιπόλαιους καταναλωτές, μια αυτοδοξολογημένη κατακρήμνιση στην (κερδοφόρα άμα ξέρεις να τη χειριστείς) επικράτεια του φαντασιακού, ένα παραμυθάκι για όσους αδαείς εκλαμβάνουν την τέχνη ως εκστατικά υπολείμματα (ταριχευμένης) μυθολογίας.

Στη "λατρεμένη" δεκαετία του 60 και τo κατακομματιασμένο της rosebud τ' αγνά στελέχη της αγοράς και οι λοιποί στοιχισμένοι, με θρησκευτική θέρμη και άφατο ζηλωτισμό, φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν και να επαναφέρουν σε κάθε -ευπώλητη- ευκαιρία πως συντελέστηκε το πρωτοφανέρωτο, το υψηλόφρων, το απ' αλλού φερμένο βρε αδερφέ. Σε κάποιο ποσοστό δεν έχουν άδικο. Έγιναν πράγματα καλλιτεχνικά, αισθητικά, ιδεολογικά. Υπήρξαν αναπηδήσεις, ενοράσεις, αμφισβητήσεις, υπερβάσεις. Δε λέω.

Υπήρξε όμως (σχεδόν αμέσως) μετά, το διακηρυγμένο γονίδιο της ιδιοτελούς υπέρβασης, η αυτοδοξολόγηση, η μετριότητα που βρήκε φιλόξενο σκήνωμα. Και η μπαναλιτέ που έγινε κυρίαρχο ρεύμα και μας επιβλήθηκε. Και έτσι τα sixties μεταβλήθηκαν στην αποενοχοποιημένη κολυμβήθρα μιας και δύο γενιών που με τη πεποίθηση της αυτοδικαιωμένης αυθεντίας, από τούδε και στο εξής παρελαύνουν και παρασημοφορούνται όποτε βρουν ευκαιρία. Κυρίες και κύριοι σωπάστε! Οι εκδρομείς-εκδορείς είναι ακόμα στη σκηνή (όσοι απέμειναν). Και θέλουν να ρολάρουν οι αργυρωνητοί μου once again.

Γύρω από αυτό το υλικό ο εταιρικός συρφετός έχει υφάνει ένα πολυπλόκαμο δίκτυο προώθησης και εκμετάλλευσης με έντυπα, ραδιόφωνα, κανάλια, συναυλιακούς χώρους εξαιρετικής αποδοτικότητας όπου το κάθε τραύλισμα περί του αντιθέτου κατακρημνίζεται άκλαυτο. Δε θέλω να υποστηρίξω πως το ενδιαφέρον τους εδράζεται αποκλειστικά και μόνο στη βαθιά τους καλαισθησία και στο αφειδώλευτο ενδιαφέρον τους για τη τέχνη γιατί ξέρω πως θα με πιστέψετε. Άλλωστε η αγορά ξέρει για μας πριν από μας, βρε κουτά! Έτσι δεν είναι; (αμα έτσι νομίζετε;-)

Παρολ' αυτά η πραγματικότητα δε μπορεί ν' αλλάξει. Η μνημειωμένη νεκροφιλία μπορεί να έχει τη καθησυχαστική της γλύκα, δε μπορεί όμως να κρύψει το γεγονός πως με σκιές η τέχνη και η ζωή δε προχωράει μπροστά. Γυρνώντας συνεχώς πίσω δεν επικοινωνούμε με το σήμερα, δεν ακούμε τα αιτήματα των καιρών.

Περιχαρακωνόμαστε σε ξεπερασμένες ιδέες και νοοτροπίες, παραχαράσσουμε το παρελθόν γιατί δεν αντέχουμε να κοιτάξουμε κατάματα το παρόν, ορθώνουμε ψυχαναγκαστικές συναισθηματικές κατασκευές σε σαθρά εδάφη, αναμιγνύουμε φαντασιώσεις σε συνδυασμό με αυταπάτες και καταλήγουμε να χάνουμε το σύνορο ανάμεσα στη συνειδητή πρόσληψη και τη φαντασιακή επεξεργασία.

Λοιπόν. Τα φαντάσματα μπορεί να συνεχίζουν πλανώνται στον αέρα.

Αρκεί εμείς να το πάρουμε απόφαση και να κοιτάξουμε μπροστά.

Πριν γίνουμε εξπέρ στις νεκρολογίες.

Ε κυρ κατ-αναλωτή μου;

[κείμενο που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 31 του περιοδικού Antivirus]

mElodraMarEmIX52*

2010-01-18T00:11:00.001+02:00

http://www.radiobubble.com/el/melodrama52

Άρης Δημοκίδης- Γράφω γιατί θέλω να πείσω τον εαυτό μου πως όλα θα πάνε καλά

2010-01-11T11:50:00.074+02:00

Ξεκίνησα να γράφω στα σχολικά χρόνια.

'Εγραφα χαζομάρες στο σχολείο την ώρα του μαθήματος για να περάσουν οι ατελείωτες ώρες. Ημερολόγια, παραμύθια, διηγήματα, ραδιοσήριαλ, τα όνειρα που είχα δει, σενάρια για τηλεοπτικές σειρές, παρωδίες των μαθημάτων, εφημερίδες, κινηματογραφικά σενάρια κλπ. Ποτέ δεν τελείωνα κάτι κι ούτε είχα σκοπό να τα αξιοποιήσω (ήμουν στο δημοτικό άλλωστε και τα κείμενα ήταν ψιλοχάλια), απλώς ήταν μια διασκέδαση – και απ’ ό,τι αποδείχτηκε και μια ανάγκη. Νομίζω πως κατευθύνθηκα προς τη συγγραφή παιδικών βιβλίων όταν σπούδαζα στο Λονδίνο και το μυαλό μου είχε σχεδόν πολτοποιηθεί απ’ τις υπερβολικές (αλλά απολαυστικές) δόσεις του Βιτγκενστάιν, της Κριστέβα και του Λακάν.

Τότε ήταν που ξαναεπέστρεψα στην παιδική λογοτεχνία και στα κόμικς, ψάχνοντας κάθε βράδυ την χαλάρωση του μυαλού. Κι έτσι τη μέρα έγραφα εργασίες και ερευνούσα τις θεωρίες του Μπένγιαμιν και του Μποντριγιάρ και πριν κοιμηθώ άδειαζα (και γέμιζα ταυτόχρονα) με τις αγχολυτικές ιστορίες του Μικρού Νικόλα και τις φαινομενικά απλοϊκές περιπέτειες των Μυστικών Επτά. Δούλευα και σ’ ένα Μουσείο Παιδικής Τέχνης, έβλεπα και τα Teletubbies στην τηλεόραση – δεν ήθελε και πολύ. Το γράψιμο για παιδιά (και συγκεκριμένα για το παιδί που τότε ανακάλυψα πως ακόμα κουβαλούσα) με ξεκουράζει και με ικανοποιεί με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι με ικανοποιεί το γράψιμο για άλλους πιο ενήλικους τομείς (δημοσιογραφικά κείμενα, blog, ακαδημαϊκές εργασίες κλπ).

Η διαδικασία της γραφής είναι κάτι που μου βγαίνει εύκολα, άσχετα αν το αποτέλεσμα είναι καλό ή κακό. Όταν καταφέρνω να πείσω τον εαυτό μου να γράψει αισθάνομαι πως μια αόρατη κάνουλα έμπνευσης ανοίγει και οι λέξεις ξεχύνονται με τρομερή ταχύτητα κι εγώ απλώς προσπαθώ να προλάβω να τις πληκτρογραφήσω. Όπως καταλαβαίνεις είναι μια τέλεια διαδικασία, το να έχεις αστείρευτη (είτε καλή είτε κακή) έμπνευση και αισθάνομαι τέλεια επειδή νιώθω λες και είμαι κανένας υπερήρωας. Οι αμφιβολίες δεν με επηρεάζουν πια όταν γράφω. Η τεχνική που με τα χρόνια είδα πως μου ταιριάζει είναι η εξής: έχω πάντα στο μυαλό μου πως ότι γράφω είναι τελείως πρόχειρο κι ότι μετά θα μονταριστεί και θα βελτιωθεί, γράφω χωρίς να πολυσκέφτομαι, γράφω, γράφω, γράφω, και κάποια στιγμή τελειώνω. Και μετά αρχίζει το πιο συναρπαστικό κομμάτι για μένα.

Ξαναδιαβάζω το βιβλίο που έγραψα σχεδόν με γρήγορη, αυτόματη γραφή και το διορθώνω. Λέω ότι αυτό είναι συναρπαστικό κυρίως επειδή λόγω της προχειρότητας της πρώτης γραφής δεν μου μένουν και πολλά απ’ αυτά που έγραψα – κι έτσι στο τέλος είναι σα να διαβάζω κάτι εντελώς καινούριο και σχετικά άγνωστο ακόμα και σε μένα. Είχα περάσει χρόνια τελειομανίας και επεξεργασίας της κάθε φράσης που έγραφα και είχα διαπιστώσει πως έτσι δεν κατόρθωνα ποτέ να φτάσω πέρα από το πρώτο κεφάλαιο (μετά κουραζόμουν, βαριόμουν και σταματούσα). Με την τεχνική του γρήγορου και ασυναίσθητου γραψίματος γράφω εκατοντάδες σελίδες και μετά έχω την πολυτέλεια να τις μειώσω και να τις διορθώσω – και μ’ αυτό τον τρόπο πάντα τελειώνω πλέον αυτό που αρχίζω…Όταν γράφω παιδικά βιβλία βλέπω τις εικόνες, σα να υπάρχει μια οθόνη που συνεχώς εμπλουτίζεται με κινούμενες εικόνες απ’ αυτά που σκέφτομαι και γράφω εκείνη τη στιγμή. Μερικές φορές ξεφεύγω λιγάκι και νιώθω σαν να πετάω μαζί με τους ήρωες των βιβλίων. (Και, ναι, γράφω sober). Γράφω γιατί θέλω να πείσω τον εαυτό μου πως όλα θα πάνε καλά. Κι επίσης θέλω να εξερευνήσω τη φαντασία μου - και να ζήσω μέσα σ’ αυτήν για όσο διαρκεί η συγγραφή.

Όσο σπούδαζα στην Αγγλία έχασα πολλά στα έξι χρόνια που έζησα εκεί αλλά να τα θετικά που θυμάμαι: φίλοι, δημοσιογραφικές εμπειρίες, τέλεια τηλεοπτικά προγράμματα, φοβερές εκθέσεις σε γκαλερί, συναυλίες, γνωριμίες, αγάπη, καθημερινό διάβασμα εφημερίδων (αυτές που αφήναν οι άλλοι στο μετρό), η πρώτη μου επαφή με το ίντερνετ, το audiogalaxy, άπειρο σινεμά, 12 βιβλία την εβδομάδα (αυτό ήταν το όριο δανεισμού απ’ τη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου), ντοκιμαντέρ, βόλτες, εξόδους, γέλιο, γνώση, δεξιότητες στο γράψιμο –και κυρίως στην έρευνα. Οι σπουδές και το μεταπτυχιακό και η επαγγελματική εμπειρία ήταν όλα καλά: το πραγματικό πανεπιστήμιο όμως ήταν η καθημερινότητα που για κάποιον που είναι εθισμένος στην πληροφορία ήταν απλά απολαυστική.

Δεν θεωρώ ότι κάνω τέχνη. Έχει πολύ πλάκα το να είσαι συγγραφέας παιδικών βιβλίων: γράφεις ένα βιβλίο σε μια-δυο βδομάδες και περνάς την υπόλοιπη χρονιά παρουσιάζοντάς το σε εκδηλώσεις και σε σχολεία. Την καταξίωση τη θέλω και τη φήμη ίσως. Δεν πολυθέλω την κυριολεκτική αναγνώριση, του προσώπου μου: ντρέπομαι πολύ να φωτογραφίζομαι και αγχώνομαι όταν πρέπει να βγω στην τηλεόραση. Στα σχολεία πολλές φορές παιδιά που έχουν διαβάσει τα βιβλία μου (είναι έξι μέχρι στιγμής και, ευτυχώς, είναι αρκετά ευπώλητα και με καλές κριτικές) με αντιμετωπίζουν σα σελέμπριτι – και αυτό είναι το πιο ντροπιαστικό. Όταν μου ζητούν αυτόγραφα (έλεος!) τους λέω ότι δεν είμαι διάσημος και δεν τους δίνω.Τις προάλλες ένα παιδί επέμενε για αυτόγραφο και δεν πίστευε ότι δεν είμαι σπουδαίος ή διάσημος.

«Δηλαδή αν βγείτε στο δρόμο ο κόσμος δεν σας αναγνωρίζει;»

«Όχι βέβαια, δόξα το θεό!» του είπα.

«Έχετε βγει στην τηλεόραση όμως;»

«Ε… εντάξει.»

«Τότε είστε διάσημος, πάει και τελείωσε», κατέληξε. «Δε φεύγετε χωρίς να μου δώσετε αυτόγραφο».

Του έδωσα.

Στο μπλόγκιν γίνεσαι ο εκδότης του εαυτού σου και αυτό είναι το καλύτερο πράγμα του κόσμου. Στο μπλογκ μου βγάζω όλα τα δημοσιογραφικά απωθημένα μου: είμαι ο διευθυντής, ο αρχισυντάκτης, ο γραφίστας – και, αναγκαστικά, και ο συντάκτης. Να φανταστείς ότι όταν κείμενά μου δημοσιεύονται σε εφημερίδες ή περιοδικά, πάντα προσέχω (με τρόμο μερικές φορές) ότι δεν έβαλαν τη φωτογραφία που υπέδειξα, ότι μείωσαν το κείμενο, ότι άλλαξαν τον τίτλο κλπ. Παλιά αυτό ήταν κάτι αυτονόητο για μένα, τώρα έχω καλομάθει με τον πλήρη έλεγχο των ποστ μου και μου φαίνεται πολύ κουφό όταν δεν μπορώ να ελέγξω το στήσιμο των άρθρων μου στα έντυπα. Απ’ την άλλη αυτό μ’ αρέσει γιατί πάντα είναι μια έκπληξη το τι μπήκε τελικά, και πώς.

Το ιντερνέτ σε μια σειρά πραγμάτων έχει επιφέρει σημαντικές αλλαγές, είναι υπέροχο και πρέπει να ομολογήσω πως δε μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό. Βέβαια το αρνητικό του είναι ότι ενισχύει την αποσπασματικότητα, δε συγκεντρώνομαι πραγματικά διαβάζοντας κάτι στο ίντερνετ, ανοίγω ταυτόχρονα εκατό λινκς και όλα μοιάζουν να έχουν πολύ λιγότερο κύρος απ’ ό,τι όταν τα διαβάζεις σε χαρτί. Εμένα με έχει βοηθήσει πολύ. Έχω γράψει εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις online και αυτό ήταν μια φοβερή εξάσκηση και δημοσιογραφικά μιλώντας και συγγραφικά. Και υπήρξαν και άνθρωποι που τους άρεσαν αυτά που έγραφα, άρα βοηθήθηκα πολύ. Τώρα βγαίνει ένα καινούριο βιβλίο μου από μια καινούρια σειρά που ξεκίνησα με τους Αόρατους Ρεπόρτερς. Είναι για μια δημοσιογραφική ομάδα παιδιών που έχουν ένα ερευνητικό σάιτ στο ίντερνετ και πηγαίνουν σε διάφορες αποστολές σ’ όλο τον κόσμο: το αστείο είναι πως τώρα που όλο και περισσότερες εφημερίδες μεταφέρονται στο ίντερνετ αυτοί ονειρεύονται κάποτε να κυκλοφορούν σε χαρτί στα περίπτερα.

Έχω μια τάση να μαγεύομαι από τα πολύχρωμα και πολύ σύγχρονα πράγματα. Επιρροές μου υπήρξαν ο Andy Warhol και ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος. Πάντα μου άρεσε ο Andy Warhol, κυρίως επειδή έκανε πολλά και διαφορετικά πράγματα, συνδύαζε (συνήθως αποτυχημένα) πολλούς τομείς και δε ντρεπόταν καθόλου γι’ αυτό. Όταν μεγάλωνα πίστευα πως έπρεπε να διαλέξω ένα επάγγελμα και να μείνω πιστός σ’ αυτό – χάρη στον Warhol κατάλαβα πως αυτό δεν είναι απαραίτητο. Δημοσιογραφικά με σημάδεψε ο Τσαγκαρουσιάνος. Μου έμαθε πως το υψηλό μπορεί να συνδυαστεί με το χαμηλό όπως και η μελαγχολία με την άγρια χαρά. Ένας άλλος ήρωάς μου είναι ο Ντόναλντ Ντακ. Ο Ντόναλντ Ντακ των κόμικς και όχι των ταινιών, στα κόμικς είναι τέλειος, στις ταινίες (λόγω της απαράδεκτης φωνής του) παρουσιάζεται σαν ψυχωτικό ακατάληπτο παπί με το μυαλό τετράχρονου.

Τη Θεσσαλονίκη τη γνώρισα με τά τα έξι μου. Μέχρι τότε ζούσαμε στην Καλαμαριά, μακριά απ’ το κέντρο και ήξερα μόνο τη γειτονιά μου. Τότε οι γονείς μου με έγραψαν σ’ ένα ωδείο στο κέντρο, μου έμαθαν τη διαδρομή με το λεωφορείο και με άφησαν στην τύχη μου, πράγμα υπέροχο. Αφού τελείωνα το μάθημα έκανα μικρές βόλτες στο κέντρο (που όλο και μεγάλωναν) και με μάτια ορθάνοιχτα απ’ την έκπληξη έβλεπα για πρώτη φορά απίθανα πράγματα, φωτεινές πινακίδες που στριφογύριζαν, δισκάδικα, περίπτερα με το Smash Hits, καταστήματα ηλεκτρονικών ειδών με έγχρωμες τηλεοράσεις στις βιτρίνες που έπαιζαν δορυφορικά κανάλια. Από τότε δε μπορώ να ζήσω στην εξοχή – με τίποτα, εθίστηκα στις πόλεις και τα παράξενα πράγματα που προσφέρουν. Έχω την τύχη όμως να συνεχίζω να ζω στην Καλαμαριά, στην παραλίακή κι έτσι νιώθω πως μπορώ να συνδυάσω και τα καλά της πόλης και της εξοχής. Η αγαπημένη μου διαδρομή είναι κάτω απ’ το σπίτι μου. Εκεί κοντά έχει μια μαρίνα και μια πλαζ. Και πολλά πάρκα. Περπατάω ακούγοντας μουσική στα ακουστικά και νιώθω σαν όλα αυτά να δημιουργήθηκαν μόνο για μένα.

Η ιδεατή πόλη θα είχε για Δήμαρχο τον Γιάννη Μπουτάρη. Και μετά βλέπουμε. Στη Θεσσαλονίκη δε μου αρέσουν: ο συντηρητισμός, ο δήμαρχος, ο νομάρχης, ο μητροπολίτης, τα μποτιλιαρίσματα, τα αυτοκίνητα που παρκάρουν όπου να ‘ναι, η έλλειψη σεβασμού στους πεζούς και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που επιλέγουν οι ταξιτζήδες. Μου αρέσουν: η γειτονιά μου (μετακόμισα πολλές φορές από τότε που γεννήθηκα και εκτός Ελλάδος αλλά και σε άλλα σπίτια στην πόλη, αλλά μια αόρατη κλωστή με έχει ξαναφέρει στην παλιά μου γειτονιά), ο μικρόκοσμος που φτιάχνω, η φύση, οι σχετικά μικρές αποστάσεις, οι δικοί μου, η γαλήνη που μου δίνει το γεγονός πως ξέρω πως βρήκα το μέρος που θέλω να ζήσω για πάντα.

Αγαπημένοι μου προορισμοί είναι πολλοί. Μ’ αρέσει πάρα πολύ η Αθήνα, μ’ αρέσει το Βερολίνο, μ’ αρέσει και το Λονδίνο. Ο αγαπημένος μου προορισμός όμως είναι η Κομοτηνή. Έκανα στρατό εκεί, σε συνθήκες αγχωτικές. Τις λίγες φορές που είχα έξοδο, η πόλη ήταν το καταφύγιό μου. Τη δέχτηκα όπως ήταν. Και, μετά, την θεοποίησα. Αυθυπέβαλλα φυσικά τον εαυτό μου, με διάφορες new age τεχνικές. Έπιασαν τόσο πολύ τα κόλπα, που σύντομα τα πέντε χλωμά δεντράκια ενός πάρκου στα μάτια μου έμοιαζαν με τροπικό κήπο της Εδέμ κι η κεντρική πλατεία με Trafalgar. Θα περίμενε κανείς πως ήταν κάτι ευκαιριακό. Κι όμως, ξαναπήγα πολλές φορές από τότε – είναι για μένα το Άγιο Όρος μου και με το που κατεβαίνω στο σταθμό των ΚΤΕΛ παθαίνω υπεροξυγόνωση χαράς.

Απόλυτη ευτυχία για μένα είναι να μην θέλω να έχω τον έλεγχο και να αφήνομαι στη ζωή. Το πρωί με κάνει να σηκώνομαι η σκέψη πως έχω πολλά ωραία πράγματα να κάνω. Βασικό χαρακτηριστικό μου είναι πως έχω κάπως αναλυτική (αλλά και συνδυαστική) σκέψη. Ελαττωμά μου η αναλυτική σκέψη που λέγαμε, σε συνδυασμό με το ότι αγχώνομαι συχνά. Ταυτίζομαι περισσότερο με τον Woody Allen, καλώς ή κακώς. Αυτό τον καιρό το μυαλό μου είναι σκορπισμένο σε χίλια διαφορετικά σημεία, αλλά αυτό δε συμβαίνει μόνο αυτό τον καιρό…

Ηρωές μου είναι, που τους έχω αναφέρει ήδη , ο Warhol, ο Τσαγκαρουσιάνος, οΝτόναλντ Ντακ – τι πλάκα όταν τους διαβάζεις τον ένα δίπλα στον άλλο!- και θα πρόσθετα και τον David Lynch, επειδή μ’ αρέσει ο ομιχλώδης και μπερδευτικός τρόπος που γυρίζει τις ταινίες του. Το ασαφές, το όνειρο, το υποσυνείδητο και η επανάληψη με μικρές διαφορές είναι νομίζω τα στοιχεία που μ’ αρέσουν περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο στην τέχνη. Αγαπημένοι μου συγγραφείς είναι η Ζωρζ Σαρή, η Ένιντ Μπλάιτον, η Σου Τάουνσεντ για όλα τα Ημερολόγια του Adrian Mole, η Μαργαρίτα Καραπάνου, η Σώτη Τριανταφύλλου, ο Bret Easton Ellis, ο Τέρι Πράτσετ, ο Ντάγκλας Άνταμς και ο Douglas Coupland. Αγαπημένος συνθέτης η Λένα Πλάτωνος. Ταινία που με σημάδεψε Το 2001 Οδύσσεια του Διαστήματος. Αγαπημένος ζωγράφος ο Escher. Αγαπημένο χρώμα το γαλάζιο.

Μεγαλύτερη επιτυχία μου θεωρώ πως είναι ό,τι κάνω όλα αυτά που μ’ αρέσουν έχοντας και μια (σχεδόν δεκάχρονη) πολύ αγαπημένη σχέση. Μετανιώνω περισσότερο που άργησα να (αντι)δράσω σε εσωτερικά μου προβλήματα. Απεχθάνομαι περισσότερο απ' όλα τον (κακώς εννοούμενο) συντηρητισμό. Οταν δεν γράφω, ασχολούμαι με το διάβασμα, το ίντερνετ και τα τρας ριάλιτι στην τηλεόραση:-P.Τραγούδι που θα σφυρίζα κάνοντας ντους; Μα το Τελεβιζιόν του Χάρρυ Κλυνν φυσικά:-) Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι οι αρρώστιες. Επιλέγω να πω ψέματα όταν δεν πρόκειται να πιστέψουν την αλήθεια. Μότο μου είναι από ένα τραγούδι του Cicero σε παραγωγή των Pet Shop Boys: Forget the future, live for today.

Θα ήθελα να πεθάνω χορτάτος από αγάπη και εμπειρίες.

Ο Άρης Δημοκίδης ζεί και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και blogger. Διατηρεί εδώ και 4 χρόνια το μπλόγκ με λίστες 11(http://enteka.blogspot.com /) όπου με γουορχολική προσήλωση μαζεύει ψηφιακές ψηφίδες και οτιδήποτε άλλο του αρέσει επιχειρώντας να ταξινομήσει τις -χαοτικές- επιλογές του μ' ένα τρόπο συστηματικό, ακαταπόνητο και κυρίως ακομπλεξάριστο. Αυτό τον καιρό ετοιμάζεται να εκδώσει το καινούριο του βιβλίο, το πρώτο της νέας σειράς "Αόρατοι Ρεπόρτερ". Τα βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

μελοdramaREMIX ριturns*

2010-01-10T19:57:00.001+02:00

http://radiobubble.gr/el/melodrama51

mElodraMarEmIX*

2010-01-08T23:08:00.010+02:00

μελοdramaREMIX
back again

2 pm @

radiobubble.gr

Etten- Ήρωες μου είναι οι άνθρωποι που επιβιώνουν με χαμόγελο*

2010-01-04T16:41:00.030+02:00

Η τέχνη που σε κάνει να αισθανθείς κάτι έχει μια δύναμη. Θετική ή αρνητική.

Το να μην αισθάνεσαι κάτι μπροστά σε ένα έργο οποιασδήποτε μορφής τέχνης είναι βαρετό. Τα πάντα έχουν συμμετοχή. Υπάρχουν, αλληλεπιδρούν, βγαίνουν στην επιφάνεια πάντα. Ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουμε, ακόμα και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε.

Δεν θυμάμαι πως ξεκίνησα να τραγουδάω. Θυμάμαι ότι πάντα το έκανα, πάντα αντιλαμβανόμουν τη μουσική και προσπαθούσα να επαναλάβω μελωδίες και ήχους. Και φωνές ζώων. Η μουσική, το τραγούδι είναι εισιτήριο για άπειρα εσωτερικά ταξίδια. Δρόμος διαφυγής, γέλιο, κλάμα, αναμνήσεις και μαγική σχεδόν διαολεμένη ενέργεια...

Όταν τραγουδώ κολυμπάω σε πολύ βαθιά σημεία του εαυτού μου. Σχεδόν αποτραβιέμαι από την εξωτερική πραγματικότητα. Είναι σαν να έχω χτίσει μία άλλη πόλη κάπου μέσα μου και με το που αρχίζω να τραγουδάω μπαίνω εκεί και αρχίζω και κάνω βόλτες. Η διαδικασία του να φτιάχνω μουσική μ' έχει κάνει θαρραλέα.

Η ανάγκη που με σπρώχνει να εκφραστώ μέσα από τη τέχνη είναι η αγάπη μου για την φύση, οι άπειρες ανησυχίες μου και επειδή με μαγεύει το πόσο πολύπλευροι είναι οι άνθρωποι. Όλοι αποτελούμε μικρούς πλανήτες. Δεν είναι κρίμα να μένεις μόνο σε ένα σημείο και να μην εξερευνείς όλα τα μήκη και τα πλάτη;

Δημιουργώ όταν έχω κάτι να πω. Πολλές φορές είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο ή κάτι αφηρημένο αλλά έντονο το οποίο νιώθω πως πρέπει να βγει, τότε αφήνομαι σε αυτό που αισθάνομαι και γράφω. Προσπαθώ όμως ότι γράφω να είναι αυθόρμητο, δεν θέλω να πιάνει τα ηνία η λογική γιατί τότε κινδυνεύει να χαθεί η καθαρή ουσία αυτού που νιώθεις.

Δεν με ενδιαφέρει να ξανακυκλοφορήσω έναν δίσκο αν δεν θα έχω ανάγκη να εκφραστώ μέσω της μουσικής. Θα ασχοληθώ με κάτι άλλο.

Μουσικές, οι λέξεις, οι εικόνες -κλειδιά που με έχουν σημαδέψει; Μουσικές που ακουγόντουσαν στο σπίτι μου από τα μεγαλύτερα αδέρφια μου από Visage μέχρι AC DC και Beethoven, οι ταινίες του Jan Svankmeyer και του Ιngmar Bergman, κάθε σπιθαμή οποιουδήποτε δάσους, τα όνειρα, η φανταστική συνάντηση με το βόρειο σέλλας...

Η έκθεση , η φήμη, η καταξίωση είναι στοιχεία μιας κατάστασης που σχετίζεται εξωτερικά με την τέχνη, όμως για μένα δεν έχουν καμία σχέση με την ουσία. Με τη στιγμή που αγγίζεις την έμπνευση, την δημιουργία. Ίσα ίσα, μπορούν να σε κάνουν να χάσεις την ειλικρινή επαφή με την τέχνη. Η αναγνώριση παλιότερα με απασχολούσε. Τωρα όχι. Βλέπω ανθρώπους να ασχολούνται με την τέχνη για να ¨φανούν¨ πρώτα, χωρίς να λένε τελικά αυτό που πραγματικά θέλουν, και μπορούν να κάνουν χίλια δυο πράγματα που δεν έχουν καμιά σχέση με αυτό που είναι σαν άνθρωποι. Είναι λυπηρό.

Το πρώτο μου άλμπουμ i know you 're behind me but i'm not scared το ξεκίνησα με ένα παλιό αναλογικό synth στο σαλόνι του σπιτιού μου. Άρχισα να χτίζω με αυτό τα κομμάτια. Αυτοσχεδίαζα με τη φωνή από πάνω. Ξεκλείδωνα πράγματα που δεν είχα καταλάβει καν ότι τα είχα κλειδώσει... Τα ντέμο μου σίγουρα δεν είχαν τέλεια παιξίματα αλλά έλεγαν αυτό που ήθελα να πω. Ήμουν τυχερή που άρεσαν στον Coti K και τον Μιχάλη Δέλτα. O τρόπος που δούλεψα μαζί τους ήταν απελευθερωτικός. Απλά, σε δωμάτια, σε home studios, αργά και απολαυστικά! Αγαπώ πολύ αυτούς τους δυο ανθρώπους. Το τελικό αποτέλεσμα βγήκε καλύτερο από αυτό που ονειρευόμουν.

Η τέχνη είναι πάντα ζωντανή. Υπάρχουν πράγματα που αλληλεπιδρούν με αυτή και δίνεται έτσι μια άλλη διάσταση στο υλικό, η οποία συχνά είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Υπάρχουν όμως και πράγματα που πλησιάζουν σχεδόν σαν νέφος. Το υλικό μου σε τέτοιες περιπτώσεις προστατεύεται από μόνο του. Από τη στιγμή που έχει γεννηθεί έχει πλέον τον δικό του χώρο και τη δική του υπόσταση και τίποτα δεν μπορεί να το εξαφανίσει.

Στα ελληνικά μουσικά πράγματα με ενοχλεί ο ανταγωνισμός, το θάψιμο, οι κακοήθειες κλπ μεταξύ μουσικών και συγκροτημάτων. Οποίος ξέρει τι έχουμε να μοιράσουμε ας μου πει και μένα να καταλάβω. Είναι χαζό να μην χαίρεσαι με την επιτυχία κάποιου ή και μόνο για το γεγονός ότι επιτέλους γίνονται πιο πολλά ενδιαφέροντα πράγματα! Ότι έχουν αρχίσει να εμφανίζονται διάφοροι που αυτοαποκαλούνται μουσικοί δημοσιογράφοι θέλοντας να εδραιωθούν όχι με την δυνατή τους πένα, αλλά με το ¨κίτρινο¨ μελάνι τους. Το μόνο που προκαλούν είναι λογορύπανση.

Το ιντερνετ έχει βοηθήσει πάρα πολύ! Έχεις πρόσβαση σε πράγματα που πριν δεν υπήρχε τρόπος να ανακαλύψεις. Μπορείς εύκολα να διανέμεις το υλικό σου. Mπορείς ακόμα και να συνεργαστείς με κάποιον στην άλλη άκρη του κόσμου. Να έχεις πχ ένα μουσικό project με κάποιον που μένει στον Καναδά και να μην έχετε βρεθεί πότε. Αυτό είναι μαγικό.

Καθοριστικές επιρροές μου υπήρξαν ο κόσμος της Λένας Πλάτωνος, των Cocteau twins, της Stina Nordenstam και τόσων άλλων...

Την Αθήνα τη γνώρισα από παιδί. Ερχόμουν στο κέντρο από πολύ μικρή με την μητέρα μου. Περπατούσαμε πολύ. Την φοβόμουν την Αθήνα. Όλο αυτό το τσιμέντο ποτέ δεν μου κάθισε καλά. Άρχισα να ανακαλύπτω όμορφες γωνιές της αργότερα. από τότε ακόμα την γνωρίζω. Η αγαπημένη μου διαδρομή είναι περπάτημα στην Πάρνηθα, στη Βαρυμπόμπη, σε ότι πράσινο έχει μείνει πια. Όταν δεν γράφω, μου αρέσει να ασχολούμαι με το πρότζεκτ ανακύκλωσης En vit Ekorre.

Στην Αθήνα δε μου αρέσει το τσιμέντο, το καυσαέριο, η έλλειψη πεζοδρομίων-ποδηλατοδρόμων, τα νευρά των αθηναίων, η ηχορύπανση. Μου αρέσει ο πεζόδρομος της Αρεοπαγίτου. Το λιγοστό πράσινο. Το γεγονός ότι έκαναν γκαλερί τους, τους τοίχους της Αθήνας τόσοι καλλιτέχνες που διψούσαν να μιλήσουν μέσω της τέχνης τους, και μάθαμε το street art. Μου αρέσει ότι τα τελευταία χρονιά βλέπω στο δρόμο πολύ περισσότερα παιδιά φορτωμένα με μουσικά όργανα. Ότι εδώ γνώρισα ανθρώπους που έχω αγαπήσει πολύ.

Στη πόλη προσέχω συχνά τους σχηματισμούς των σκιών, στο μπλέξιμο των καλωδίων της ΔΕΗ με τα πουλιά καθισμένα πάνω τους και στις κινήσεις πολλών διαφορετικών πραγμάτων που συμβαίνουν ταυτόχρονα. Η αγωνία και οι δυσκολίες της πόλης με επηρεάζουν πολύ. Νιώθω ότι με εμποδίζουν να βλέπω καθαρά και να έχω την απαραίτητη ηρεμία. Πασχίζω πολύ για να μην μεταμορφωθώ σε αγρίμι.

Η λέξη πόλη μου φέρνει στο μυαλό χάος, άγχος, ενέργεια, γνώριμα πρόσωπα, έρωτας, τάσεις φυγής, ανάγκη για οξυγόνο. Η ιδεατή πόλη θα ήταν φιλική στα έμψυχα όντα. Χτισμένη χωρίς εγωισμό αλλά με γνώμονα το συλλογικό καλό.

Απόλυτη ευτυχία για μένα είναι ζωή χωρίς άγχος. Με κάνει να σηκώνομαι το πρωί η θέληση να κάνω ακόμα πιο πολλά πράγματα, και η ανυπομονησία να δω το πρόσωπο του αγαπημένου μου. Βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι η υπομονή. Βασικό ελάττωμά μου ότι στεναχωριέμαι εύκολα.

Δεν έχω ταυτιστεί ποτέ με κάποια ιστορική προσωπικότητα. Δεν ένιωθα ότι έκανα πότε κάτι τόσο δύσκολο, βαρύ και σημαντικό. Συνήθως ταυτιζόμουν με ήρωες παραμυθιών, χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων κλπ. Η Πιπη Φακιδομύτη είναι σίγουρα από τις αγαπημένες μου:-)

Φοβάμαι τον πόνο που θα νοιώσω χάνοντας αγαπημένους μου ανθρώπους. Επιλέγω να πω ψέματα σε ανώδυνες περιπτώσεις. Θα επιθυμούσα να πεθάνω στον ύπνο μου. Αυτό τον καιρό βρίσκομαι σε εγρήγορση. Ήρωες μου σήμερα είναι οι άνθρωποι που επιβιώνουν με χαμόγελο.

Το αγαπημένο μου ταξίδι είναι όταν θα πάω να συναντήσω το βόρειο σέλλας. Μου αρέσουν πολύ τα βιβλία των Haruki Murakami, Eckhart Tolle, Εmily Dickinson, Selma Lagerlof. Ό άντρας θέλω να έχει καλοσύνη, αισιοδοξία, εμπιστοσύνη. Το ίδιο και η γυναίκα.

Αγαπημένος μου συνθέτης είναι ο Erik Satie. Το τραγούδι που σφυρίζω κάνοντας ντους; Το Εven so των Hecuba. Βιβλίο που με σημάδεψε; Το "Για μια νέα ζωή¨ του Eckhart Tolle. Αγαπημένη ταινία το Βrazil του Terry Gilliam. Αγαπημένος ζωγράφος ο Jockum Nordstrom. Αγαπημένο χρώμα το πράσινο.

Μεγαλύτερη επιτυχία μου θεωρώ το ότι κάνω αυτό που ονειρευόμουν. Μετάνιωσα τελευταία φορά που έχω αποκαλέσει φίλη μου κάποια που δεν το άξιζε, και κατάφερε για λίγο να κάνει άνω κάτω τη ζωή μου. Ήταν ένα πολύ καλό μάθημα όμως και στο τέλος αυτή η δυσάρεστη εμπειρία με ωφέλησε. Απεχθάνομαι την υποκρισία.

Καλλιτέχνης είναι κάποιος που μπορεί να ξεφύγει από την αυστηρά χορογραφημένη ζωή που του επιβάλει ο καθωσπρεπισμός, η ρουτίνα, το σύστημα και οποιαδήποτε στείρα κατάσταση.

Η Etten (Ελένη Τζαβάρα) είναι μουσικός και τραγουδίστρια. Έγινε γνωστή ως lead singer των Film στα 2 πρώτα τους album. Από τότε που αποχώρησε από τη μπάντα έχει προσανατολιστεί στην ηλεκτρονική μουσική και έχει συνεργαστεί μέχρι τώρα με τον Coti K και το Μιχάλη Δέλτα καθώς και με τη Λένα Πλάτωνος, ερμηνεύοντας το Redrosy το καινούριο track της Πλάτωνος στις παραστάσεις της περασμένης σεζόν στο Κύτταρο. Ο πρώτος της προσωπικός δίσκος Ι know you 're behind me but i'm not scared (σε παραγωγή Coti K και Μιχάλη Δέλτα) κυκλοφορεί από την undo/EMI.

http://www.myspace.com/elenitzavara

photos by greekgaylolita

sweet charity*

2010-01-03T17:00:00.001+02:00

2010 Q&A [what's about?]

2010-01-01T19:52:00.027+02:00

keep looking.
and keep watching.

Angels*

illustrations by Jwan Yosef

dreams, shadows and enigmas*

2009-12-30T01:14:00.005+02:00

photo by greekgaylolita

[desperately seeking*] το χαμένο κλικ

2009-12-29T03:28:00.008+02:00

οι γιορτές είναι το ρίγος των παραμορφωμένων.

από το hype του καταναλωτισμού.

το χουν πεί κι άλλοι (καλύτερα;-). απλώς σπαρταράμε στα σύνορα της γιορτής, κλείνουμε το μάτι καθησυχαστικά, αφαιρούμε από την έλευση του νέου το εμπειρικό τριπάρισμα και ανακαλύπτουμε πως δεν έχει μείνει καμιά αγωνία που το χρήμα να μη φαίνεται πρόθυμο να τη καλύψει. άξιος ο μισθός. του.

βέβαια το να δημιουργήσεις γιορτινά μάελστρομ ενοποιημένης φαντασίωσης όντας ολοστρόγγυλος αγνοημένος του βαθύτερου εαυτού σου, χρειάζεται σφοδρή προετοιμασία. και άγνοια του τιμήματος. αν ο κόσμος είχε συνειδητοποιήσει πως η ξεθυμασμένη μούχλα του ευδαιμονισμού κατοικοεδρεύει στις κραιπ-άλλες και στην αναχρονιστική slang του εκδημοκρατισμένου γούστου η ασέλγεια θα ήταν λιγότερο επώδυνη. τι τα θες..

υπάρχει κι άλλο ένα ενδεχόμενο. το θάλπος της φαντασίωσης, αταξικό, θωπευτικό, φτηνό και πρόσφορο να λειτουργεί σ' ένα κόσμο που προτιμάει να έχει παρά να ζεί. στην ουσία πρόκειται περί μιας πολτοποίησης του κριτηρίου και μιας σύγκλισης που ζαχαρώνει τις επιθυμίες και υπνωτίζει τις ανάγκες. με άλλα λόγια μαρασμός.

εγώ πάντως θα στο ψιθυρίσω.
ζωή δεν είναι η σιλικόνη του
hype (υπεραισθητικό) μωρό μου.

GaGa?;-P

(η εικονογράφηση του ποστ αποτελείται
από πίνακες τους μέγιστου James Ensor)

life without christmas*

2009-12-28T01:53:00.000+02:00

http://therewillbenomiracleshere.blogspot.com/

γεράσιμος ευαγγελάτος [ΤΑ ΓΡΑΦΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΥΤΡΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΞΩ*]

2009-12-24T02:33:00.007+02:00

Δεν θα εμπιστευόμουν ποτέ ένα στίχο που αφήνει τους ανθρώπους ασυγκίνητους.

Στο εργαστήριο των ανασφαλειών, των αμφιβολιών αλλά και των βεβαιοτήτων φτιάχνονται τα πάντα. Ξεκίνησα να γράφω συμπτωματικά. Όταν ανακάλυψα την αξία του ανεπίδοτου. Η μουσική, το τραγούδι, οι λέξεις είναι δημόσιες προσωπικές εξομολογήσεις. Που μπορείς να αποποιηθείς ανά πάσα στιγμή.

Γράφω ψύχραιμος,συλλαμβάνω ταραγμένος. Γράφω γιατί θέλω. Να μιλήσω. Η ανάγκη που με σπρώχνει να εκφράζομαι μέσα από μιαν παράλληλη πραγματικότητα είναι πως ελπίζω. Σε μιαν απάντηση κάθε φορά που βάζω ένα σημείο στίξης. Έκθεση , φήμη, καταξίωση. Η σχέση τους με την ουσία της τέχνης; Ούτε καν καταχρηστική.

Η αναγνώριση με απασχολεί ανάλογα από το που προέρχεται. Και ποιο βλέμμα τη συνοδεύει. Καθοριστικές επιρροές μου υπήρξαν σκόρπιες κούβεντες, βλέμματα, πιθανότητες. Καλλιτέχνης είναι αυτός που αρνείται να δεχτεί την πραγματικότητα όπως είναι. Τα γραφτά μου είναι τα λύτρα του μέσα προς το έξω.

Με την Αθήνα συστηνόμαι καθε μερά κι από την αρχή. Η αγαπημένη μου διαδρομή είναι Ομόνοια – Πειραιώς – Πέτρου Ράλλη (σε αναπόσπαστη ευθεία). Την αγαπώ και τη μισώ εξίσου, για όλα όσα καταφέρνει (ή αποτυγχάνει) να είναι. Στο τοπίο της πόλης η προσοχή μου συνήθως συγκεντρώνεται στους ανθρώπους. Πάντα και μόνο.

Η αγωνία και οι δυσκολίες της πόλης με επηρεάζουν. Καθοριστικά. Η ιδεατή πόλη θα ήταν ανοιχτή. Ο όρος "πόλη" σημαίνει ταυτότητες. Ο αγαπημένος προορισμός μου είναι τα καταφύγια μου. Μέρη κι άνθρωποι. Η μεγαλύτερη δυσκολία αυτής της πόλης είναι η μοναξιά των κατοίκων της.

Η απόλυτη ευτυχία είναι μια ουτοπία. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι η μελαγχολία.

Το βασικό ελάττωμά μου η υπερβολή. Με το πρόσωπο που ταυτίζομαι περισσότερο είναι ο ανώνυμος μιας τυχαίας παραπομπής.

Ηρωές μου είναι οι ασυμβίβαστοι. Το σινεμά είναι το αγαπημένο μου ταξίδι. Αρετή που προτιμώ σε έναν άντρα είναι η ευαισθησία. Σε μια γυναίκα την ειλικρίνεια. Μεγαλύτερη επιτυχία μου είναι η αυτοδιάθεση μου.

Μετανιώνω για τις δεύτερες σκέψεις. Απεχθάνομαι περισσότερο απ' όλα την αγένεια. Μεγαλύτερος φόβος μου είναι η αδιαφορία. Επιλέγω να πω ψέματα οταν η αλήθεια δεν προσφέρει τίποτα. Θα επιθυμούσα να πεθάνω ήρεμος. Αυτό το καιρό η πνευματική μου κατάσταση συνοψίζεται σε μια λέξη:

Καταστολή.

photo by greekgaylolita

Γεράσιμος Ευαγγελάτος tomorrow @greekgaylolita

2009-12-23T18:24:00.000+02:00

the trial of man*

2009-12-23T01:11:00.002+02:00

Ο ανούσιος

πλούτος και οι μάταιες εξουσίες δεν αρκούν
για να αρχιτεκτονήσουν τη σκόρπια ζωή.

η Τέχνη ματώνει πάνω στον σταυρό. λούζεται στο αίμα.

και επι-στρέφει.

στη ζωή.

NowYouMust* @therewillbenomiracles

2009-12-22T20:56:00.000+02:00

http://therewillbenomiracleshere.blogspot.com/

short psalm, hallelujah*

2009-12-22T01:21:00.006+02:00

βουβά στέκουν τα πλάσματα της προστυχιάς.
σαν αρσακειάδες with ετεροχρονισμένη attitude;-)

μεταχειρισμένα περιφέρουν τη σοφιστικέ τους κραιπάλη, διακρίνοντας φαίνεται πως η σύγχυση φέρνει αιφνίδια πλην σύντομη ηδονή μες στη -κρεάτινη- καρδιά των πραγμάτων. anyway, μη το γελάς καθόλου αγαπητέ μου αναγνώστη. ο γλυκασμός από τα threesomes, το παραισθητικό outing των γενετήσιων ορμών, η βιτρινάτη χυδαιολογία και η μοδάτη τοποθετησή τους στο πλαίσιο της pop κουλτούρας μπορεί στην ουσία να είναι ψευδοτόλμη παρολ' αυτά αποσυσκοτίζει.

από το γιγάντιο "ήθος" των ελληνικών showbiz ξαδερφιών τους αγάπη μου. λοιπόν. αφελή θαυμαστή. τα -όποια- ειδωλά σου και οι οπές τους, αιμομεικτούν κάθε τρείς και λίγο σαν γνήσια παιδιά της χυδαιότητας, χαμένα κορμιά καταφεύγουν στα σπίτια τους και στους αδένες τους, μόλις οι κάμερες κλείσουν τα ρόδα των μηρών γράφουν ωδές και οι φαλλοί χορεύουν ευκολότερα υπό το έκφυλο φως των πράξεων της σκοτείνιας. οι αρσακειάδες γαμιούνται και γαμάνε (sic). λερωμένα κι άπλυτα. μ' όλα τα φύλα. σε κάθε δυνατό -κι αδύνατο- συνδυασμό.

πάρ' το απόφαση:-)

staywithme*

2009-12-21T12:18:00.002+02:00

http://radiobubble.gr/el/melodrama50

danai @therewillbenomiracles

2009-12-19T17:49:00.001+02:00

http://therewillbenomiracleshere.blogspot.com/

ένκε

2009-12-18T01:28:00.019+02:00

Το παράθυρο του Γιάννη Ρίτσου που θ' ανεβάσουμε τη Τρίτη 22 και τη Τετάρτη 23 Δεκέμβρη

στο Θέατρο Έναστρον στις 22.30 πραγματεύεται τον άνθρωπο που πάλλεται με τα όρια της ψυχής του, τα όρια της θάλασσας και του ουρανού, τον ξένο μέσα και έξω μας. Ένας άνδρας που λυπάται στο τέλος για τα χρόνια που πήγαν χαμένα και για τον ανεκπλήρωτο πόθο. Με μόνο διαβατήριο όλα αυτά κι ένα παράθυρο. Η ποίηση του Ρίτσου είναι λυρική, mainstream, ερωτική αλλά αυτό που με συγκινεί στο τέλος είναι ο,τι είναι και βαθιά μοναχική.

Η χειρότερη μοίρα για έναν ποιητή είναι να τον θαυμάζουν χωρίς να τον καταλαβαίνουν. Ποίηση για μένα είναι η μαμά μου, πρώην καθηγήτρια ιστορίας κομμουνισμού, που καθαρίζει σκάλες την ώρα που ακούει Εντίθ Πιάφ.

Είναι πολύ ωραίο να είσαι διαφορετικός ...καλλιτέχνης (ειρωνικά κάπως το λέω). Πέρα απο το χιούμορ, ανοίγει πόρτες το να είσαι διαφορετικός και ταυτόχρονα τις κλείνει. Επειδή υπάρχει αυτό το ''ξένο'' στοιχείο στην αρχή πάνω μου, υπάρχει ακόμα ενός είδους "εξωτικότητα", αν και πια οι αλβανοί έχουν ενταχθεί κουτσά στραβά στην κοινωνία. Πόσο μάλλον όταν στο καλλιτεχνικό χώρο τα πράγματα είναι πιο λίμπεραλ. Σε ενα πιο πλασαρισμένο πλαίσιο του τύπου α ωραία αυτός είναι Αλβανός λειτουργεί υπέρ σαφώς, αλλα ίσως αν είχα άλλο χρώμα και τα ελληνικά μου ήταν με προφορά ίσως αυτό να με περιόριζε στο 40%.

Στο προσωπικό ειναι πιο σκληρά. Το νιώθεις ο,τι η ελληνική κοινωνία σε δεύτερη σκέψη το έχει αυτό το ¨"αλβανός " που διαφοροποιείται σε σχέση με το ''Ολλανδός'' ας πούμε. Όταν φλερτάρω βαριέμαι μετά όλη αυτή τη διαδικασία της "κασσέτας". Ξέρεις. Του στυλ η μετανάστευση και εγώ. Ξέρεις το γεγονός το ότι ειμαι ηθοποιός και Αλβανός έχει ενός είδους ίντριγκα, η οποία αν δεν είναι ουσιαστική και με βάθος τότε το σύστημα σε πετάει έξω.

Κάνω θέατρο γιατί μόνο έτσι υπάρχω. Το να υποδύεσαι όλους αυτούς τους ρόλους θέλει απόθεμα τεχνικής, εξάσκησης με το σώμα και την φωνή. Πειθαρχία και αναρχία και απόθεμα ψυχής. Οσο δίνεις σου δίνει. Δούναι και λαβείν. Μέσα απο το παιχνίδι, αυτή την μαγεία ή την βάναυση διαδικασία να εξελίσσεις την ψυχή σου, να κομματιάζεσαι κάθε βράδυ και να ανασταίνεσαι την επομένη, για αυτά τα 5 τελευταία λεπτά που είσαι εκεί πάνω, για να αλλάξω εμένα και τον κόσμο γύρω μου. Να τινάζω με εκρηκτικά ως ''τσετσένος'' αντάρτης εμένα. Και τους άλλους.

Την Αθήνα την γνώρισα διάβαζοντας για αυτήν στις παιδικές μυθολογίες στα Τίρανα, αλλά ουσιαστικά στα 12 όταν πρωτοήρθα εδώ. Στην Αθήνα μου αρέσει η Ακρόπολη,τα αρχαία μνημεία της, το Μουσείο της Ακρόπολης , η Αιόλου τα βράδια, τα μπάρ, τα τρόλλευ. Η μεγαλύτερη δυσκολία αυτής της πόλης είναι οι συγκοινωνίες της. Η αγαπημένη μου διαδρομή στη πόλη είναι στο Θησείο-Μοναστηράκι. Πάντα τη νύχτα. Δεν μου αρέσουν η εγκατάλειψη των πλατείων Ομονοίας και άλλων πλατείων η απουσία πρόνοιας +κράτους, η αστυνομοκρατία, τα σκουπίδια. Και αυτά τα σιχαμένα Σάββατα.

Η αγωνία και οι δυσκολίες της πόλης ή μου φτιάχνουν ή μου χαλάνε την μέρα. Εξοργίζομαι, καταπίνω και πολλές φορές συνεχίζω. Να επιβιώνω. Η ιδεατή πόλη για μένα θα ήταν ένα μέρος με σεβασμό στον πολίτη, στο περιβάλλον, ίσα δικαιώματα, σεξουαλική ελευθερία και συναισθήματατατατατατα:-)

Αγαπώ την ζωή. Φαντάζομαι την τέλεια ευτυχία με το χρώμα που έχουν τα φιλιά. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ο θάνατος αγαπημένων προσώπων. Σιχαίνoμαι τους απανταχού ακροδεξιούς. Μετανιώνω που πλήγωσα ανθρώπους που αγαπώ. Το μεγαλύτερο επίτευγμά μου είναι το οτι έγινα ηθοποιός σε ξένη χώρα. Η χειρότερη δυστυχία είναι η φτώχεια..να μην έχεις ψωμί και νερό.

Ο ηθοποιός είναι σαμάνος ψυχών. Οι θεατρικοί μου ήρωες είναι οι ρόλοι του Tennessee Williams και οι φελλινοπαζολικοί. Το υλικό της τέχνης μου είναι ότι δεν εχω πατρίδα, δεν είμαι ούτε αλβανός ούτε έλληνας, είμαι άπατρις. Το γεγονός οτι κάθε 2 χρόνια περνάω ουρές και διαδικασία για ανανέωση άδειας παραμονής, το θράσος της νεότητας, ότι θέλω όλα να τα ανακαλύψω ,οι ασωτίες, οι έρωτες και οι φίλοι, τα βιβλία οι μουσικές, οι συνεργασίες, οι ταινίες και τα ταξίδια.

Τώρα υπάρχει απο την άλλη ο παράγοντας επιβίωση, οι ευκαιρίες που σου δίνονται και η τύχη. Το timing. Καθοριστικές επιρροές υπήρξαν για μένα η Ρούλα Πατεράκη, όταν σκηνοθέτησα την Σωτηρία Λεονάρδου (και η φιλία μας), οι ταινίες του Αλμοδόβαρ. Η αδερφή μου.

Οι ήρωές μου στην πραγματική ζωή είναι η μάνα μου. Που θυσίασε την ζωή της για μένα και την αδερφή μου. Η ανάγκη που με σπρώχνει να φτιάξω μιαν άλλη πραγματικότητα είναι αυτός ο σκληρός κόσμος που με πληγώνει και με αγαπά. Η απουσία. Η μεγάλη πληγή που κουβαλώ απο τα παιδικάτα μου.

Και ο έρωτας.

photos by greekgaylolita

Ο Enke Fezollari είναι ηθοποιός. Ζεί και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε απο τη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ το 2005. Έχει συνεργαστεί με τον Πέτρο Γαλλία, την Αποστολία Παπαδαμάκη, τον Σωτήρη Χατζάκη, τον Κωστή Μεγαπάνο, τη Ρούλα Πατεράκη, τον Λαέρτη Βασιλείου. Αυτή τη περίοδο εμφανίζεται στο Θέατρο Εξαρχείων, στη παράσταση "Πολύ καλά!". Tη Τρίτη στις 22 και Τετάρτη 23 δεκεμβρίου στις 22.30 θα παρουσιάσει για πρώτη φορά στην αλβανική γλώσσα "το παράθυρο" του Γιάννη Ρίτσου στο Θέατρο Έναστρον, ένα work in progress με devised στοιχεία στα πλαίσια του Φεστιβάλ Μονολόγων για τα 100 χρόνια του Ρίτσου που διοργανώνει το Θέατρο συν κατι.
Στο έργο (που έχει τη μορφή ενός ποιητικού θεατρικού μονολόγου) ο άντρας την ώρα του δειλινού στέκει μπρος στο ανοιχτό παράθυρο και απευθύνεται στον παλιό του φίλο που μένει στο πλάι σιωπηλός. Μιλά για αυτά που βλέπει.Τη ζωή και τους ανθρώπους έξω, τον κόσμο πέρα,τη θάλασσα, τον ουρανό το φεγγάρι. Αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό,οπως καθρεφτίζεται στο τζάμι του παραθύρου ή στα μάτια των περαστικών. Βλέπει στοχαστικά τον κόσμο γύρω του και τον κόσμο μέσα του. Η ματιά του αγκαλιάζει το μικρό σύμπαν της κοινωνίας των ανθρώπων, το απέραντο κοσμικό σύμπαν,αλλά και το επίσης απέραντο σύμπαν της ψυχής του. Ο ποιητής είδε και ερμήνευσε αυτήν την πραγματικότητα,μέσα απο το δικό του “παράθυρο”. Το παράθυρο της ποίησης. Και δεν είναι τυχαίο,ό,τι το έργο του αυτό,προτάσσεται μέσα σε μια ποιητική συλλογή με τον γενικό τίτλο “Η τέταρτη διάσταση”. Μ’άλλα λόγια η ποιητική διάσταση του κόσμου. Σ’αυτήν την περιοχή δεν ισχύουν τα συμπεράσματα ενός συλλογισμού της τυπικής λογικής. Εκεί κυριαρχεί η ποιητική αλήθεια,όπου η ομορφιά είναι αξίωμα που δεν επιδέχεται αποδείξεις. Ο ίδιος ο ποιητής θα μας το πει πιο απλά και πειστικά…”τίποτα δεν είναι που να μην μπορείς να το δείξεις περήφανα και να το τραγουδήσεις…”

ερμηνεύει ο Ένκε Φεζολλάρι
Μόνο για δυο παραστάσεις:
Τρίτη 22 και Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου στο Θέατρο ‘‘Έναστρο’’ στις 22.30

Μπουμπουλίνας και Δεληγιάννη 19 Εξάρχεια

(πίσω από το Αρχαιολογικό Μουσείο )

Κρατήσεις θέσεων τηλ. 210 7249638

Μετάφραση: Φρίντα Μπεντάι

Σκηνοθεσία : Ελένη Αγγελοπούλου+ Ένκε Φεζολλάρι

Κοστούμι: Θεοδώρα Προβοπούλου ( theia )

Σκηνικό: Ήρα Σπαγαδώρου

Φωτογραφίες -Σωτηρία Ψαρρού

Βιντεο: Αννα Σωτηριάδου

Επικοινωνία- οργάνωση : Φαίη Πανουσοπούλου

pink flamingos [kill everyone now*]

2009-12-15T22:09:00.007+02:00

Reporter- Could you give us some of your political beliefs?

Divine- Kill everyone now.
Condone first-degree murder.
Advocate cannibalism, eat shit.
Filth are my politics.
Filth is my life.
Take whatever you like.
How's this for a center spread?

είδα χτες, μετά από πολύ καιρό, το Pink Flamingos

(στο Dasein στα Εξάρχεια), τη πρώτη ταινία του John Waters και ξαναθυμήθηκα όλους τους λόγους που την είχα λατρέψει απο την αρχή:-) αυτό που σε κερδίζει σε αυτή τη ταινία, ενώ κάνει τα πάντα (οπτικά) για να σε απωθήσει, είναι η διαρκής υπενθύμιση πως η ευρυθμία η κενή νοήματος, ο φετιχισμός της καπιταλιστικογενούς κανονικότητας, η ηδονικά ακύμαντη επιφάνεια της μεσαίας τάξης δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ετοιμόρροπο σκηνικό μια αυνανιστική φενάκη. (beware. στο κάτωθι βίδεον ακολουθεί Divine σκατοφαγία. fasten your blogbelt;-)

αρκεί ένα ενθουσιώδες, πορδικής υφής, ρέψιμο και τα μικρομαυσωλεία του καθωσπρεπισμού και της υποκρισίας έχουν καταρρεύσει αυτοστιγμεί (έχει άλλη χάρη όταν καταφέρνεις να δώσεις ποιητική υφή στo scatology. ειδικά όταν ο δράκος απέναντι σκέφτεται πως πάνω απ'όλα είναι το correctness και το ετήσιο reunion στην εκκλησία. του Δήμου;-)

ο Waters οικειοποιήθηκε ιδανικά μετέπλασε και εξέλιξε ευφάνταστα τα περισσότερα από τα γουορχολικά κινηματογραφικά διδάγματα της πρώτης περιόδου του Andy, προτού αυτός εισχωρήσει ή γίνει (εδώ οι απόψεις διϊστανται) mainstream. queer χαρακτηριολογική πινακοθήκη, μη στατική χρήση της κάμερας, επιμελημένα ατημέλητα πλάνα, camp μυθοπλαστικές αύρες, εικονογράφηση χαρακτήρων από την ανάποδη, σημαίνουσα αποδόμηση της παραδεδεγμένης μέχρι τότε κινηματογραφικής γλώσσας και νόρμας.

δεν ήταν βέβαια ο πρώτος που το επιχείρησε (ο Keneth Anger είχε ήδη εξερευνήσει κοινές αισθητικές κινηματογραφικές περιοχές) αλλά ήταν ο πρώτος, βοηθούντος και του notoriety friendly κλίματος των αρχών των 70s, που κατάφερε να μεταλαμπαδεύσει στον κορμό του κινηματογραφικού ρεύματα όπως του αναρχισμού, του punk, του queer, του σεξουαλικής απελευθέρωσης κάνοντας τα entertainment friendly, χωρίς να λειάνει τις γρατσουνιές της εικονογραφίας τους (όπως έκανε βέβαια όταν εισήλθε στο σύστημα των στούντιο. αναμενόμενο).

Βέβαια σημαντικό και καθοριστικό ρόλο στο Waterικό σύμπαν είχε η Divine, ο Harris Glenn Milstead δηλαδή. Συμμαθητής του Waters από τα χρόνια του σχολείου στη Βαλτιμόρη η Divine υπήρξε ταλαντούχος επίγονος και μίκτης των γουορχολικών τρανσέξουαλ, των χολλυγουντιανών bigger than life γυναικείων χαρακτηρων (βλπ Mae West), και των gay underground καλλιτεχνικών επιρροών της εποχής του

και συνεργαζόμενος με τον Waters έκανε τη drag υπερβολή χολλυγουντιανό mainstream, το camp συντακτικό θριαμβική, αφρίζουσα και εμφατική γιορτη και εντέλει κατέδειξε πως μια (παρ)αισθητική κλωστή χωρίζει τις σικάτες συνταγές, την στιλιστική φρενίτιδα, τις ξεροσταλιασμένες στερεοτυπικές φαντασιώσεις του αγοραίου θεάματος απο την καλλιτεχνική εξίσωση τους με το αντεστραμμένο ειδωλό τους.

δεν είναι και λίγο:-) anyway, το P.F. αποτελεί, για όποιον δε φοβηθεί το τραχύ εξωτερικό του περίτυλιγμα, μια από τις μεγάλες κινηματογραφικές στιγμές της δεκαετίας του 70 (μεγάλα δε θεωρούμε μόνο τα κοινώς αποδεκτά και τις οσκαρικές σταθερές, ε;-) που σημάδεψε μιαν ολόκληρη γενιά και κοινού και κινηματογραφιστών.

Άλλωστε τι άλλο είναι αυτή η ταινία, παρά η επιθετικά αγαπητική επιστολή στο συλλογικό overdose κενού και απάθειας, του John Waters. ενός έκπτωτου ρομαντικού cynical ;-)

sofia filippidou does melodramaREMIX*

2009-12-11T19:51:00.015+02:00

http://radiobubble.gr/el/melodrama49

full-injected dreams*

2009-12-11T01:08:00.003+02:00

Πείτε μας ένα αγαπημένο σας βιβλίο που δεν είναι ευρέως γνωστό,

με ρώτησε το περιοδικό Bookmarks.

Κι εγω απήντησα;-)

Όνειρα από χρώμιο και βινύλιο
(Full-Injected Dreams) του James Robert Baker.

Η popculture themed αμερικάνικη λογοτεχνια μου ασκουσε πάντοτε μια ιδιαίτερη ελξη. Συμμερίζομαι απόλυτα το moto της πως κανένας πόνος, κανένας θάνατος δεν είναι περιττός. Και σε αυτό το βιβλίο του R.J.B. όντως. Κανένας δεν είναι περιττός. Οι 3 καταραμένοι ηρωές του, ο dj Scot, o συνθέτης Dennis και η τραγουδίστρια Σαρλήν στις 379 σελίδες του βιβλίου αυτό μας περιγράφουν. Πως γίνεται ο -διαλυμένος- άνθρωπος να συγκολλήσει τα κομμάτια του, να συμφιλιώσει το νού του με τα θροϊσματα του πεπρωμένου και να συνεχίσει να ονειρεύεται.

Full injected γαλάζια ναρκωμένα λουλούδια.